Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for oktober, 2010

Vorige week zag ik een documentaire over tweelingen. Op een groot congres dat jaarlijks plaats vindt, worden de één-eiïge in een groep geplaatst en de twee-eiïge tweelingen in een andere groep. Vervolgens werden veel vragen aan deze groepen gesteld, om er achter te komen wat nu nature (aangeboren) is en wat nurture (aangeleerd). Beide groepen hebben hetzelfde meegemaakt qua nurture (even oud, zelfde gezin, enz.), maar niet qua nurture. De groep uit hetzelfde ei heeft namelijk hetzelfde DNA en daarom ook dezelfde nature. De andere groep heeft dat niet.

Om een lang verhaal kort te maken: de groep één-eiïge tweelingen had significant meer gemeen dan de andere groep. Niet alleen qua uiterlijk, maar ook qua gedrag. Hetzelfde gold voor een tweeling die bij de geboorte uit elkaar werd gehaald en op 8 jarige leeftijd elkaar voor het eerst zagen. Net alsof ze elkaar altijd al kenden. Ze vertoonden exact hetzelfde gedrag. Een onethisch, maar prachtig experiment.

Het zet je aan het denken wat dat betekent over alles wat we tot nu dachten te weten over nature en nurture. Ook ik heb altijd gedacht dat je mensen nog heel veel bij kunt brengen, maar als je deze documentaire ziet, begin je daar sterk aan te twijfelen. In de meest simpele vorm gebeurt dit ook bij dieren: als je een dier weghaalt bij de ouders, weten ze vanzelf hoe ze zich moeten gedragen. Ze gaan vanzelf eten, lopen en vluchten bij gevaar. Dieren weten zelfs welk voedsel ze wel en niet moeten eten. En het is ze nooit geleerd! Een duidelijk geval van nature.

En dat geldt ook voor mensen, maar we weten alleen nog niet in welke mate. Wat betekent dat voor de manier waarop wij mensen opleiden? Nu gaan wij uit van nurture: alles wat we nog niet weten wordt bijgebracht. We proberen complete mensen te maken. Maar wat als nu blijkt dat 80% al vastligt, dat we bij onze geboorte eigenlijk al voor het grootste deel kunnen weten hoe deze persoon zich zal ontwikkelen: welk gedrag deze persoon zal ontwikkelen en welke voorkeuren hij/zij heeft. Je zou zelfs al kunnen bepalen welk beroep deze persoon moet gaan uitoefenen: je kent het potje, dus je hoeft alleen nog maar het dekseltje er bij te zoeken.

Je gaat dan uit van de persoon, in plaats van het gewenste beeld dat wij met z’n allen vormen van die persoon (we willen allemaal een deel van onszel in de ander terugzien). Je gaat echt maatwerk leveren, in plaats van de constante trial & error die we nu gebruiken om er achter te komen waar we echt goed in zijn en wat er bij ons past. Ergens is dat wel een mooie gedachte, maar het trial & error proces levert ook veel op: we leren er veel van. Of hebben we dat stiekem ook al bij de geboorte meegekregen?

Read Full Post »

Managen is een vreemd vakgebied. Enerzijds moet je er voor zorgen dat op de korte termijn de mensen de juist zaken goed doen en anderzijds moet je proberen ervoor te zorgen dat ze dit op de lange termijn ook blijven volhouden. Deze twee zaken kunnen elkaar bijten, omdat je als manager op de korte termijn andere belangen hebt dan op de lange termijn. Vaak word je als manager ook niet afgerekend op de resultaten op de lange termijn. Ze zijn simpelweg nog niet zichtbaar en daarom kun je het niet meetbaar maken.

Daarom vind ik dat managers niet meer moeten worden afgerekend o.b.v. hun eigen resultaten, maar op basis van de resultaten van hun ondergeschikten. Hebben ze er voor kunnen zorgen dat de kudde de goede kant op is gegaan? En hebben de dieren in de kudde voldoende ruimte gehad om te bewegen zodat ze op de lange termijn hun werk ook goed kunnen doen? De manager als herder: niet gericht op control, maar op de kaders. De richting aangeven en bijsturen waar nodig. En als de dieren een goed resultaat hebben geleverd, mag de herder er van profiteren. Wel zo eerlijk, toch?

That’s all. Jammer dat de herders aan het uitsterven zijn…

Read Full Post »

In mijn reflectietraject kom ik van alles tegen. Je wordt gedwongen om na te denken over wie je bent, waar je vandaan komt en waar je naartoe wil. En in al die fases is er bij mij een terugkerend thema: originaliteit. Je mag het ook creativiteit noemen, maar dat woord heeft meerdere betekenissen. Bij mij gaat het er niet om iets geks te doen, maar om te vernieuwen. Iets te creëren, iets wat er nog niet is.

Ik wil altijd de eerste zijn om een idee te adopteren of liever nog: het zelf bedenken. Ik wil mensen inspireren, ze laten zien dat het ook anders kan. De toekomst laten zien, visiegedreven. Gelukkig ben ik in mijn leven altijd het eerste geweest. Ik was de jongste in de klas op de basisschool,  de middelbare school en de universiteit. Ik ging op mijn 17de al op kamers en was op mijn 22ste al afgestudeerd.

Ik krijg ook ontzettend kromme tenen van mensen die niet zelf nadenken, geen eigen doelen hebben. Het soort mensen dat de buurman probeert bij te houden (die op zijn beurt de andere buurman probeert bij te houden). Mijn worst nightmare is dan ook om beroemd te worden door iets wat een ander heet bedacht. De onedayfly die van een prachtig liedje een hardrock versie maakt en de rest van z’n leven bezig is dat uit te melken. Not for me: ik wil iets nieuws bedenken, er een begin mee maken en het overdragen. En op naar weer iets nieuws. Als een estafetterenner, maar dan wel de eerste. En ik wil zelf het stokje bedenken.

Volgens mij valt er alleen weinig meer te bedenken. De afgelopen honderd jaar zijn zo ontzettend hard gegaan, dat er op dit moment vooral details overblijven om in te vullen. En waar kun je aan de slag om écht te vernieuwen? Dan moet óf eerst je sporen hebben verdiend óf zelfstandig ondernemer worden, toch? Misschien ga ik dat ook wel doen. Misschien ook niet. We zullen het wel meemaken!

 

Read Full Post »

Laat ik beginnen met een vraag: zo lang als jij iets met management te maken hebt gehad, heb je wel eens een echt eureka moment gehad? Dat je dacht: dit is zo nieuw, dit zet de managementwereld op zijn kop? Waarschijnlijk is het antwoord: nee. Management is een wetenschap, maar niet zoals natuurkunde, scheikunde, geneeskunde of zelfs economie. In die disciplines zie je nog wel eens een doorbraak. Vandaar dat er een Nobelprijs voor is bedacht voor zaken die nog niet eerder zijn ontdekt of die een totaal ander licht op de materie doen schijnen.

Bij management dus niet. Naast het feit dat het een jonge discipline is (Henry Ford is er mee begonnen) is het een evoluerend vakgebied. Van efficientie zijn we naar effectiviteit gegaan. Toen kwam de klant pas in beeld, gevolgd door strategie en kennis. Op dit moment is kennis al weer voorbij gestreefd door internet.

Inmiddels weten we wel hoe we een productiehal moeten inrichten. We weten wanneer je een B.V. of een stichting moet oprichten. We weten hoe je een harkje moet tekenen. Het enige wat we nog steeds niet goed weten is hoe je het écht werkend krijgt. En dat heeft met leiderschap te maken: hoe motiveer je de mensen om er mee aan de slag te gaan? De zachte kant van organiseren is een goudmijn die druk wordt ontgonnen. Maar de mijn is nog lang niet leeg.

Want degene die uitvindt hoe je mensen tot het gaatje kunt laten gaan heeft goud in handen. En die mag van mij een speciale Nobelprijs winnen. Ik denk alleen niet dat het gaat gebeuren. Mensen zijn stuk voor stuk anders en laten zich niet in een hokje duwen. Om het echt werkend te krijgen zul je óf al het werk door computers moeten laten doen óf je moet echt maatwerk leveren. En voorlopig zal het op het laatste neerkomen. En dat is helemaal niet erg. Ik heb er zin in!

Read Full Post »

Het valt me de laatste tijd op dat het lastig is een echte dialoog te voeren. Een echte dialoog is namelijk dat je zonder waardeoordeel met elkaar kunt praten. Jij vertelt jouw verhaal en ik vertel mijn verhaal. That’s it.

Het is alleen wel zo dat de verhalen die wij horen eerst door onze eigen trechter gaan. We halen er uit wat voor ons interessant is. De reactie die we daar vervolgens op geven gaat door onze eigen bril en we geven onze eigen kleur. Zo zorgen we er dus altijd voor dat er een waardeoordeel in onze reactie sluipt. Kunnen we ook niks aan doen, het is een overlevingsmechanisme: de wereld wordt er een stuk overzichtelijker van.

Maar kunnen we dan van iemand anders verwachten dat ze zich in ons kunnen verplaatsen, als we alles proberen te vertalen naar onze eigen mindset? Ik denk het niet. Onze eigen normen en waarden zitten ons op dat moment in de weg. Zo ontstaan stokpaardjes.

Dat is dus ook de reden dat je met sommige mensen niet kunt opschieten. Zij hebben zo’n andere kijk op de wereld dat het lastig is de vertaling te maken naar de eigen wereld. Dit zie je ook vaak bij andere generaties. Hoe meer je met iemand gemeen hebt, hoe minder de waardeoordelen zullen zijn. Ik vind het zelf ook altijd prettiger om met mensen om te gaan die dichter bij mij staan. Wat mij betreft bestaat ‘Opposites attract’ dan ook niet. Wat vinden jullie?

Read Full Post »

Ik kom zojuist terug van een paar kleine boodschapjes. De Etos hoorde ook bij mijn queeste en ik vind het altijd een erg prettige winkel. Alles is mooi gesorteerd en het heeft een verzorgde uitstraling. Dit in tegenstelling tot de andere drogisterijen.

Echter, bij de Etos zit het venijn in de staart. Op het moment dat je de spullen neerzet op de counter, word je onderworpen aan een vragenvuur. Gelukkig ben je meestal niet als eerste aan de beurt, dus kun je even afluisteren en je keuzes van tevoren bepalen. Daar gaat ie!

  • Dit wordt het?
  • Heeft u het allemaal kunnen vinden?
  • Spaart u ook airmiles?
  • Wilt u een tasje?

En volgens mij ben ik er nog één of twee vergeten. De enige vraag die er toe doet wordt niet gesteld: Wilt u het bonnetje? Want die wordt automatisch gegeven!

Als ik aan de beurt ben, worden mij exact dezelfde vragen gesteld. Niet één woordje wijkt af. En het is niet de eerste Etos-dame die dit gedrag tentoonspreidt. Waarschijnlijk zijn alle Etos-dames gebrainwashed om deze vragen op te dreunen. En het zal vast werken, maar ik word er een beetje ongemakkelijk van.

Waar het eigenlijk bedoeld is om de klant te bedienen (naast Etos zelf), krijg je het gevoel aan de gemeentebalie te staan, waar je eerst een nummertje moet trekken, waarna de checklist wordt afgevinkt: “U bent geoorloofd deze deodorant te kopen. U mag door naar het volgende hokje.” Misschien volgen de Etos-dames dezelfde cursus als de gemeenteambtenaren. Daar gaat de klantgerichtheid…

Read Full Post »

Ik ben een groot fan van Nu.nl. Al het belangrijke nieuws wordt voor me uitgespeld en ik hoef het alleen maar te lezen. Heerlijk lui.

Dat is onze manier van internetten, zo heb ik … gelezen op … Nu.nl. Tsja, hoe had ik er anders achter moeten komen?

Het schijnt dus dat Nederlanders vast blijven zitten in de conventionele technologieën. Email is bij ons nog altijd dominant, terwijl sociale netwerken nog achterblijven. Waar wij 2,3 uur per week aan sociale netwerken besteden (ik vind het al best veel…) zijn ze in Maleisië een stuk fanatieker: 9 uur per week! Dat is meer dan een volledige werkdag. Voor de lol nog wel!

Maar wij zijn nog niet eens zo erg. Waar een Maleisiër gemiddeld 233 vrienden heeft, heeft een Nederlander er 116. Een Japanner heeft echter een schamele 29 vrienden. Dit is duidelijk de wet van de remmende voorsprong: niet los kunnen komen van de oude technologie.

Het is niet voor niets dat de lijst van bestverkochte managementboeken wordt gedomineerd door boeken over sociale netwerken. Boeken! Over internet! Ik zag laatst zelfs boeken over de iPad. Niet om het succes uit te leggen, maar over het gebruik. Dan ben je toch verkeerd bezig? Ik heb een donkerbruin vermoeden dat de Maleisiërs ons vierkant uitlachen…

PS. Ik heb gekozen voor bovenstaand plaatje, omdat het voor mij exemplarisch is. Ik heb geen enkel idee of het een goed of slecht boek is, maar ik zou het zelf niet kopen om bovenstaande reden…

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers liken dit: