Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for december, 2010

Oorspronkelijk was het mijn bedoeling om voor het einde van het jaar weer werk te hebben gevonden, whatever it might be. Ik kan, met nog een week te gaan, echter wel concluderen dat dit mij niet gaat lukken. Is dat erg? Ja en nee…

Het is wel erg, omdat ik niet voldoe aan mijn eigen verwachtingen. En dat voelt nooit echt lekker. Mijn geweten begint aan de ene kant langzaam maar zeker te knagen, terwijl ik aan de andere kant de enige ben die daar last van heeft. En dat terwijl ik geen enkele spijt hoef te hebben. Ik ben druk bezig geweest met mezelf! Een betere investering kun je niet doen, toch?

Ik ben begonnen met een loopbaantraject, ik netwerk me een ongeluk, ik ben begonnen aan mijn eerste boek, ik blog me een ongeluk… Het is zelden zo druk geweest! Om al deze redenen mag ik mijn geweten best even de rust gunnen die het nu verdient. Ik geef mezelf nog even. Een paar maandjes maar… Maar dan weet ik ook zeker dat ik heb gevonden wat ik wil vinden!

Of zoals ik laatst met iemand concludeerde: de puzzelstukjes vallen in elkaar. De buitenste rand ligt er al, maar nu moet ik het plaatje in het midden nog invullen. En ik heb er alle vertrouwen in dat dit gaat lukken!

Read Full Post »

Dit is het voornaamste probleem van generatieverschillen: er wordt niet geluisterd. Er wordt enkel verteld vanuit het eigen standpunt: de eigen generatie. De ouderen vinden ervaring het belangrijkste, de jongeren innovatie.

Wat de oplossing is? Elkaar laten inzien dat het allebei belangrijk is! Het één kan niet zonder het ander… En misschien moet dat worden gedaan door de personen die nog niet oud zijn en ook niet meer jong zijn…

Read Full Post »

Het plaatje dat je nu ziet, komt je wellicht bekend voor. Het  is een door mijzelf gemaakte parodie op het welbekende Ceci n’est pas une pipe (La trahison des images) van René Magritte, één van mijn rolmodellen.

“Met het onderschrift bedoelde Magritte dat de pijp die hij tekent eigenlijk geen echte pijp is maar de afbeelding van een pijp, meer nog… gewoon een met olieverfbeschilderd doek dat wij schilderij noemen. De verwijzing naar een herkenbare voorstelling (een pijp) pleegt verraad aan het idee, dat slechts in onze geest kan bestaan. Door ons telkens te bevragen en op het verkeerde been te zetten, dwong Magritte ons over kunst na te denken.”

En dat is exact wat ik wil bereiken met deze parodie: als je aan mensen vraagt “Wat is volgens jou een organisatie?”, zal het harkje een snelgegeven antwoord zijn. Eventueel zal men de loonlijst noemen. Maar dat is slechts het ‘idee’ van een organisatie, een schijnwerkelijkheid. Een organisatie is veel meer dan dat: een organisatie is dat wat zich organiseert. En het zou mooi zijn als meer mensen zich dit realiseren.

Gebruik en verspreid de afbeelding naar hartelust, maar probeer wel de link naar mijn website er in te houden. Vind ik zelf wel zo aardig ;-)

 

Read Full Post »

Dit vind ik nu echt een fascinerend onderwerp: intrinsieke motivatie. Wat maakt dat mensen zaken uit zichzelf oppakken in plaats van zich te laten leiden door hun omgeving (extrinsiek)?

Zoals ik al wel vaker heb geschreven is intrinsieke motivatie iets wat ons veelvuldig wordt afgeleerd. Op school moeten we alleen maar bezig zijn met wat de leraar goed acht. We worden afgerekend op basis van extrinsieke incentives (cijfers). En als je probeert jezelf te zijn wordt dat gezien als afwijkend gedrag. Als we eenmaal aan het werk gaan wordt door onze bazen verwacht dat we netjes aan de lijn lopen en moeten we onze targets halen. Allemaal doelen die we niet zelf hebben bedacht. En ondertussen hebben we ook nog een omgeving die van alles verwacht (wordt het niet een keer tijd om kinderen te krijgen? Kerst is een feest voor de familie…). We zijn zo druk met wat anderen willen, dat we vergeten naar onszelf te luisteren.

Tot zover de schade. Maar diep van binnen brandt er nog altijd een vuurtje. Bij iedereen. Ja, ook bij jou! En hoe krijgen we nu dit vuurtje weer aangewakkerd? Ik heb een poging gedaan het te visualiseren in de volgende Slideshare presentatie. Het is ‘Work In Progress’, dus ik hoor graag wat jullie ideeën zijn!

Read Full Post »

“Oeioeioei! Wat heb ik in hemelsnaam allemaal gedaan afgelopen jaar? Wat waren mijn doelen ook al weer? En wat stond er ook al weer in mijn POP? Wat waren mijn eigen goede voornemens ook al weer.

O ja, ik weet het weer. Ik zou meer tijd voor mezelf nemen en meer aan de lange termijn gaan werken. Heb ik dat gedaan? Nou, een klein beetje. Ik heb wel die ene cursus gedaan… Maar dat was meer omdat mijn baas dat voorstelde. Ik was eigenlijk veel te druk met mijn werk. En die cursus kwam er ook nog eens bij! Zonder dat mijn doelen werden bijgesteld… Aan het begin van het jaar waren het allemaal zo’n mooie woorden en het gekke is dat ik het ook nog geloofde van mezelf! Ik dacht echt dat ik de doelen zou gaan halen, maar wie kan dat nu verwachten in deze economische tijden. Het waren eigenlijk ontzettend onrealistische doelen. En mijn baas heeft me niets eens geremd in mijn eigen ambitie.

Dat is het! Dat moet ik zeggen! Het is de economie die er voor heeft gezorgd dat ik mijn doelen niet heb kunnen halen. En ik heb de lat ook gewoon te hoog gelegd. Andere collega’s hebben de lat veel minder hoog gelegd, terwijl zij er net zover vandaan blijven. Eigenlijk heb ik het dan ontzettend goed gedaan. Het is natuurlijk ook een kwestie van wisselwerking tussen werknemer en werkgever. Het is een commitment van beide kanten. Dus als het niet wordt gehaald mogen beide partijen zich achter te oren krabben. Dat is een mooie gedachte om achter de hand te houden, voor het geval ze me echt ergens van gaan beschuldigen. Want dat kan ik net zo goed!

Nou, nog een kwartiertje tot het beoordelingsgesprek. Oh, daar istie al! Ik ben benieuwd hoe het zal lopen. Ik heb in ieder geval mijn werk gedaan, ik heb niets te verbergen!”

___________________________________________________

We kunnen ons allemaal voorstellen hoe deze persoon zich voelt. We hebben allemaal wel eens de spanning meegemaakt van het beoordelingsgesprek. En we hebben vast ook allemaal wel eens een beoordelingsgesprek meegemaakt waar we diep van binnen niet zo tevreden over waren. Ik heb wel eens vervelende beoordelingsgesprekken meegemaakt. Ik dacht echt dat ik het goed voor elkaar had. Ik was zo ontzettend gegroeid, ik had zoveel geleerd en ik had beter gepresteerd dat mijn peers. Dat moet toch een gloedvol betoog opleveren, zou je denken. Helaas, het ging weer over dezelfde punten als de vorige keer. Daar moest ik “toch echt nog in groeien”. En het hele gesprek ging het over mijn minder sterke punten, mijn uitdagingen, mijn leerpunten. En niet over mijn talenten, mijn sterke punten en waar ik zoal in vooruit was gegaan.

En ik denk dat we dat ook allemaal herkennen.Van tevoren hebben we hoge verwachtingen van een beoordeling, maar tijdens het gesprek komen we bedrogen uit. De manager heeft al lang zijn/haar verhaal klaar, terwijl jij alleen nog maar toehoorder bent. Ze kunnen het net zo goed opnemen op film en naar je toe mailen. Op de één of andere manier ben ik ook de enige die zich daar niet tevreden mee voelt. Een gesprek wordt gevoerd door twee personen en je kunt dan ook wel enigszins een gesprek verwachten. Anders is het gewoon een mededeling, toch? Dan moet je het geen beoordelingsGESPREK noemen, maar gewoon een beoordeling.

Op Nu.nl staat een bericht dat 3 op de tien werknemers ontevreden is over het beoordelingsgesprek. Dat betekent dat 70% er wel tevreden over is! En daar geloof ik niks van. De meeste mensen weten niet beter: “Zo gaat dat nu eenmaal…” En daar kunnen we ons toch niet bij neerleggen?!

Zijn er bedrijven waar tijdens de beoordeling écht een gesprek wordt gevoerd? En waar je dan vooral kijkt naar de sterke punten? Daar zou ik graag willen werken!

Read Full Post »

Angst is nog altijd de dominante factor om richting te geven aan gedrag. Dat is één van de conclusies die ik gisteravond heb meegenomen van de mooie bijeenkomst van Changing the Game. Onderwerp van de dag was hoe we de jongere generatie blijvend kunnen benutten voor organisatievernieuwing.

En vernieuwen doe je niet door jongeren (en mensen in het algemeen) bang te maken. Mijn generatie en de nog jongere generatie is opgevoed met complimentjes en beloningen (de wortel) en niet door kritiek en straffen (de stok). Wat wij nodig hebben is een wenkend perspectief. Iets waar we naartoe kunnen werken en waar we ons mee kunnen identificeren. En niet door te dreigen met baanverlies of het missen van een bonus. Dat is in ieder geval niet mijn (intrinsieke) drijfveer.

We weten allemaal dat angst niet (meer) werkt en toch blijven we hetzelfde systeem gebruiken dat we al anderhalve eeuw gebruiken: command & control. We weten allemaal dat we er van af moeten en toch kunnen we moeilijk bedenken wat het volgende systeem moet gaan worden. Dat kunnen we ook niet bedenken, omdat we nu eenmaal te maken hebben met de paradigma’s waar we ons op dit moment in bevinden. We moeten ons laten meenemen en ‘het laten ontstaan’.

En juist dat laatste is zo lastig: het laten ontstaan. Harold Janssen gaf gisteren prachtig weer wat de verschillen zijn. We zien de organisatie op dit moment als de mensen op de loonlijst, of als het harkje. In de toekomst moeten we af van deze schijnwerkelijkheden. “Een organisatie is dat wat zich organiseert” wordt het nieuwe devies. Als het doel is bereikt, heft het zichzelf weer op en is er wederom ruimte voor iets nieuws.

En dat is nu precies waar het botst. Aandeelhouders houden niet van dit soort organische processen. Die worden blijer van fusies, overnames en splitsingen. Voorspelbaarheid wordt op dit moment gewaardeerd, terwijl we allemaal weten dat onvoorspelbaarheid de enige zekerheid is. Om te kunnen vernieuwen moet je ruimte kunnen bieden en niet krampachtig in stand blijven houden van iets dat niet meer hoort te bestaan (denk maar aan de reddingsoperatie van de banken). Maar hoe creeer je iets nieuws, terwijl het oude nog zo dominant is? Het antwoord: met heel veel geduld en ondernemerschap.

Daarom: Weg met de angst en zeg “hallo” tegen vertrouwen!

Read Full Post »

Vandaag kreeg ik de koude rillingen over de rug. Ook door de kou, maar nog meer door de plannen van onze minister van onderwijs, Marja van Bijsterveldt. Zij wil namelijk dat Nederland weer bij de top 5 van het onderwijs gaat horen. We staan nu op een schamele tiende plaats (wereldwijd!). Het is een schandaal (kuch). Hoe ze dat wil oplossen? Door het allemaal wat simpeler te maken. We moeten terug naar de basis: Nederlands, Engels en Wiskunde moeten meer aandacht krijgen. Want hier ‘scoren’ we niet zo goed op. Want dat is ook het enige waar op wordt gescoord in de testjes. Dus als je het beter wil doen, moet je de aandacht vestigen op datgene dat wordt gemeten.

Wellicht begint mijn mening al wat door te sijpelen. Dit slaat natuurlijk nergens op. Uitgangspunt is op dit moment het cijfer dat wordt gegeven. Want daar doen we het toch voor? Voor de minister? Och nee, we doen het voor het ministerie in z’n geheel. Toch? Of niet? Of toch de leerling?

Excuses voor het sarcasme, maar ik vind het echt erg dat ons onderwijs op deze manier wordt aangestuurd. Minister Plasterk had tenminste nog enigszins aandacht voor de leerling (terwijl ik ook niet echt kan bedenken wat hij nu heeft bereikt), maar mevrouw Van Bijsterveldt laat zich volledig leiden door de cijfers. Net als de docenten overigens. Die kijken ook alleen naar de cijfers…

Wat we dan wel moeten doen? Zoals gezegd: de leerling centraal. Wat is er voor nodig om een leerling tot bloei te laten komen in de rest van zijn/haar leven. Wiskunde? Ik betwijfel het. Een basisniveau is natuurlijk nodig, maar de markt voor echte wiskundewonders is niet bijster(veldt) groot. We hebben wel heel veel behoefte aan mensen die hun gezond verstand gebruiken en problemen kunnen oplossen. Daarnaast is het ook handig als je weet wie je bent en wat je belangrijk vindt. Daarmee kun je de wereld verrijken. Helaas leren we dat niet…

En dan moet je niet aankomen met: ”Meer focus in ons onderwijs is essentieel om onze internationale concurrentiekracht te versterken.” We hoeven niet over de grens te kijken om te weten wat we in ons eigen land moeten doen…

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers liken dit: