Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for januari, 2011

Ik ben altijd al een groot voorstander geweest van de vrije geest. Mensen die zelf nadenken staan hoog in mijn achting. Mensen die anderen hiermee proberen te helpen staan nog hoger. Bijvoorbeeld door boeken te schrijven. Ik merk alleen dat ik altijd een dubbel gevoel heb bij het lezen van boeken. Het kan namelijk twee kanten op: of je raakt geïnspireerd, of je wordt volgzaam.

Met “volgzaam” bedoel ik dat je het boek vervolgens als de nieuwe waarheid gaat zien. De welbekende timmerman die overal spijkers ziet. In alle facetten van het leven zie je ineens dat het volgens de nieuwe ideologie moet. In plaats van zelf na te denken laat je het denkwerk over aan het boek.

Je kunt ook geïnspireerd raken door boeken. Ze zetten juist aan tot nadenken in plaats van de waarheid te bieden. Ze vertellen niet wat de beste manier is, maar stellen je in staat deze beste manier zelf te vinden. Het is de kunst om de gedachten niet over te nemen, maar om ze voor je te laten werken.

Een interessante vraag is dan ook: zijn religieuze boeken bedoeld om mensen te laten volgen of te inspireren? Ik denk zelf wel eens dat de Bijbel/Koran/Thora bedoeld waren om te inspireren, maar uiteindelijk zijn verworden tot een normenkader. Een kader waarin elke letter, elk woord, elke zin letterlijk wordt genomen. Bij het Boeddhisme geldt hetzelfde. Boedhha heeft nooit volgers gewild (dit heeft hij expliciet gezegd!), maar de meeste volgers aanbidden hem als een god (dit kan ik uit eigen ervaring in Sri Lanka vertellen).

De hamvraag: hoe kun je er als auteur/inspirator voor zorgen dat je mensen blijft inspireren, zonder dat mensen achter je aan gaan rennen en je gaan aanbidden (gelukkig gebeurt dat niet zo snel)?

Read Full Post »

Ach wat was het toch een fijne tijd… De afgelopen maanden heb ik kunnen besteden aan mijn grootste interesse en hobby: mezelf! Zonder dollen, het zou zo mooi zijn als meer mensen de kans zouden krijgen eens stil te staan, met een afstandje naar zichzelf kijken en gewoon te doen waar ze zin in hebben. Zonder dat het consequenties heeft. Veel mensen zouden er achter komen dat ze lang niet met alles tevreden zijn. Misschien willen ze een carriereswitch maken, misschien van partner veranderen, misschien willen ze een bepaald familielid nooit meer zien.

Inzicht in datgene wat energie geeft en wat juist energie kost is ontzettend kostbaar. Ik heb zoveel nieuwe mensen ontmoet, zoveel leuke initiatieven ondernomen. Daar wil ik mee verder! Mijn loopbaantraject Blik-Opener heeft mij ontzettend geholpen om deze reflectie in gang te zetten en houden. Een ontzettend leuke stok achter te deur. En waar het vooral voor heeft gezorgd? Dat ik gewoon de stoute schoenen ga aantrekken. Me niet meer bezig houd met wat andere mensen van me willen, maar wat ik zelf wil!

Nu sta ik er weer ‘alleen’ voor en aan grote woorden alleen heb ik natuurlijk niet zo veel. Mijn training is gedaan. Dus nu komt de tijd van actie. Verwezenlijken van mijn voornemens. Ik heb gigantisch goede hoop en houd jullie zeker op de hoogte van de vorderingen!

Read Full Post »

Ik moet mezelf er te vaak op betrappen dat ik tweets van een uur oud al niet meer de moeite waard vind. Een youtube filmpje dat iemand gisteren heeft aangeraden is nu alweer oud nieuws (Als je nu nog aankomt met de Golden Voice beginnen mensen al te gapen). Als iemand als eerste is geweest met het plaatsen van een scoop, dan is het eigenlijk al niet interessant meer om er zelf nog iets over te vertellen…

Het is door social media bijna onmogelijk geworden om écht nieuws te brengen, om origineel te zijn. Alles is toch al eens eerder bedacht. Het enige wat overblijft is het delen van persoonlijke berichten. Die zijn nu eenmaal uniek, dat kan niet anders. En zelfs met persoonlijke berichten kun je het gevoel hebben dat het niets meer toevoegt.

Hoe moet dit over een paar jaar? En hoe over 10 of 50 jaar? Dan is toch echt alles al gezegd en gedeeld? Sterker nog: volgens mij hoef je zelf niet eens meer te delen. De social media doen dit voor jou! Waar gaan we ons dan nog mee bezig houden? Wat is dan de toegevoegde waarde van de mens? Bestaan er dan nog wel echte experts als je alles binnen een paar seconden via internet binnen hebt? Kunnen we nog echt originele boeken, muziek en films maken? Ik ben bang van niet. Maar je weet nooit wat de toekomst gaat brengen, toch?

Ik ben alleen al benieuwd hoe vaak er over dit onderwerp is geschreven. Een soort meta-socialmedia ;-)

Read Full Post »

Ik vraag me wel eens af hoe ooit de kantoren zijn verzonnen. Hoe heeft het kunnen gebeuren dat er hele dorpen, steden zelfs, uit de grond worden gestampt met één enkel doel: tussen 9 en 5 activiteit ondernemen. ’s Avonds is het er leeg, je kunt er een bom afsteken. De beveiligers zullen het alleen niet zo op prijs stellen…

Daarnaast zijn kantorenparken de meest troosteloze plekken op aarde. Alles is vierkant, vaak van beton en bouwkundigen hebben de overhand gehad boven architecten. Een normaal mens zou deze plek niet zelfstandig uitkiezen om een groot deel van zijn/haar leven te vertoeven. En toch laten we ons vijf dagen per week opsluiten in deze gevangenis. Ja, een gevangenis, laat het maar eens gezegd worden. Maar waarom?

De belangrijkste reden is volgens mij dat we van jongs af aan in gevangenissen worden opgesloten. Op het moment dat we eindelijk de skills voldoende hebben ontwikkeld om te kunnen lopen, rennen en huppelen, worden we achter een schoolbankje geplaatst om vervolgens de rest van onze jeugd stil te moeten zitten en luisteren.

Wanneer we uit onze schoolbankjes worden gebroken, zijn we niet meer anders gewend. Dus wat kiezen mensen vervolgens? Iets wat het meeste lijkt op het leven daarvoor. “Je moet doen waar je goed in bent.” En inmiddels zijn we allemaal erg goed geworden in stilzitten, luisteren en doen wat er van je wordt gevraagd! Een kantoorbaan is een logisch gevolg. We weten nu eenmaal niet beter!

De leukste herinneringen van school kwamen toch vooral van de uitstapjes buiten school? Toch? En ook nu we aan het werk zijn, vinden we het heerlijk om de hei op te gaan of een training te volgen in een bosrijke omgeving? Waarom kunnen we dat niet altijd doen? Sommige mensen beginnen al door te krijgen wat kantoren met ons doen. Twee voorbeelden:

Het zou toch mooi zijn als het werkende leven iets meer gaat lijken op het normale leven. Alhoewel, sommige mensen houden dat ook liever gescheiden.

Read Full Post »

Oeioeioei, dit is me er weer eentje… Ik dacht dat ik de enige was die tussen wal en schip was gevallen, maar nee. Massa’s mensen schijnen er mee te maken hebben: de afdeling toeslagen van de Belastingdienst. Er zijn heel veel mensen die gebruik maken van de huurtoeslag, zorgtoeslag en welke toeslagen er nog meer mogen zijn. Prima, moeten we vooral mee doorgaan…

Ik heb een aantal jaren geleden (toen ik nog geen werk had) gebruik gemaakt van bovenstaande toeslagen en ging er van uit dat deze vanzelf zouden stoppen, op het moment dat mijn salaris boven de kritieke grens zou uitkomen. Helaas, dat was te makkelijk gedacht. Ik kreeg gewoon de zorgtoeslag en huurtoeslag (van mijn vorige woning!) overgemaakt en kon deze een jaar later weer terug betalen.

Toen ben ik gebruik gaan maken van de formulieren die de B-dienst op de website heeft gezet. Keurig ingevuld, opgestuurd, nooit meer iets van gehoord… Na een jaar mocht ik weer alles terug betalen. Nog een keer de formulieren opgestuurd, nog altijd geen gehoor.

Het is nog steeds niet opgelost en ik ben niet de enige. Ik ken veel mensen die hier last van hebben! Echt heel veel mensen. Ik krijg nog altijd huurtoeslag voor een woning waar ik al ruim vier jaar niet meer woon, en waar waarschijnlijk in de tussentijd al drie anderen hebben gewoon die ook nog altijd huurtoeslag krijgen.

Wat ze wél kunnen is ieder jaar op tijd de factuur sturen om het terug te betalen. Sterker nog: daar maken ze een waar brievenfestijn van: een eerste brief waarin het bedrag wordt aangekondigd. Een tweede brief met de acceptgiro. En als klap op de vuurpijl een brief met de betalingsmogelijkheden. Doe dat gewoon allemaal in één brief!!! En zorg er nu maar voor dat de basisadministratie op orde is.

Wellicht is het een slim masterplan om de economie draaiende te houden. Je krijgt tenslotte een krediet van één jaar met 0% rente. Maar ik heb zo’n vermoeden dat het gewoon zo’n grote puinhoop is bij de administratie dat er inmiddels al slachtoffers zijn gevallen tussen de metershoge stapels formulieren. Het mag duidelijk zijn dat dit gewoon een gigantische fail is, nietwaar?

Read Full Post »

Langzamerhand krijg ik steeds meer het gevoel dat mensen uit het oog verliezen waar het allemaal om draait. We zijn gestopt met nadenken en gaan met de grote massa mee. Trouwe volgers begrijpen inmiddels waar dit naartoe zal gaan ;-)

We zijn massaal verslaafd geraakt aan koopzondagen, we vertrouwen blindelings op de stoplichten (wat als één persoon even niet oplet?) en we kopen gadgets bij de vleet (wat is een vleet?).

Bij organisaties is dit niet anders. We gaan volledig af op de regeltjes, we zijn enkel bezig met aandeelhouders of interne klanten en wachten tot onze manager vertelt wat we moeten doen.

Daarom bekruipt mij het gevoel dat we niet meer helder voor ogen hebben waar we het allemaal voor doen. We gaan voor korte termijn doelen, zonder dat we begrijpen wat het lange termijn doel is.

Voor organisaties is dit lange termijn doel de behoefte die de organisatie vervult. Zo simpel is het. Er bestaat een (latente) behoefte, waar je als organisatie op inspeelt met een aanbod. Daar doe je het voor. Niet voor de interne klant, niet voor de manager en al helemaal niet voor de aandeelhouder. Voor de echte klant. De klant die een solide hypotheek en bankrekening wil, de klant die een paspoort wil, de klant die een onstopbare tuinkabouterverzamelwoede  heeft. Het maakt niet uit, zolang de behoefte maar wordt vervuld. Want dat is toch wat je zelf ook van een organisatie verwacht? De klant is toch koning?

Read Full Post »

Dat is een vraag die ik mezelf vaak stel. In Nederland worden we grootgebracht met de opmerking: doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. Geen gekkigheid, gewoon doen wat er van je wordt verwacht.

En zo gaat dat door ons hele systeem. Een zeven is prima (en stiekem een zesje ook wel). Maar als je een acht of hoger wil halen, moet je je wel heel erg aanpassen aan de beoordelaar. Je haalt zelden een hoog cijfer voor iets onconventioneels. Op de scholen heerst tegenwoordig zelfs een vijfjescultuur. En leidinggevenden durven hun medewerkers niet gedifferentieerd te beoordelen, omdat ze bang zijn voor de gevolgen (terwijl iedereen een zeven te geven, ook niet echt motiveert).

En dat is precies waar we wel naartoe moeten. Handelen ondanks de angst. En daarbij gaat het er niet om iets wereldschokkends te doen, maar juist te kijken binnen de eigen context. Als jij je hoofd boven het maaiveld wil steken, hoe hoog is dat maaiveld dan? En hoe kun je er voor zorgen dat het maaiveld je niet met de nek aan gaat kijken? Je hebt ze tenslotte wel nodig…

De slogan moet anders: Doe maar een beetje gek, dan doe je al normaal genoeg!

(Terwijl ik deze zin opschreef, merkte ik dat ik het op de normale manier opschreef…)

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: