Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Mensen’ Category

Och, wat zijn we de afgelopen jaren toch druk bezig geweest met het ambtenaartje pesten. Aan de ene kant verzinnen we met elkaar steeds meer regeltjes om te handhaven en aan de andere kant vinden we ook dat de overheid een stapje terug moet doen. Het klinkt niet alleen tegenstrijdig, het is ook tegenstrijdig. Het is slim om te zeggen dat de burger teveel betaalt voor teveel ambtenaren, want daarmee ontvang je als politicus per definitie applaus. Niet terecht, maar daar lijken de meeste politici zich niet druk om te maken.

Dat is m.i. ook het verschil tussen links en rechts in het politieke spectrum: links gaat om gelijk hebben, rechts gaat om gelijk krijgen. En die houden elkaar gelukkig vaak in balans. Het gekke is alleen wel dat bij dit soort symboolpolitiek zelfs links vaak gelijk wil krijgen. Iedereen wil dat er minder ambtenaren komen. En liever vandaag dan morgen.

Maar waar maken we ons echt druk om? Het gaat eigenlijk om twee stromingen: De provincies aan de ene kant en de overige ambtenaren aan de andere kant. Iedereen lijkt het er over eens dat de provincies moeten worden opgeheven, maar als buitenstaander is dat makkelijk praten.

Een overzichtje van het aantal ambtenaren per sector:

Het aantal werknemers per sector:

Onderwijs en wetenschappen 512.000
Gemeenten 177.000
Rijk 124.000
Defensie 69.000
Politie 65.000
Provincies 13.000
Waterschappen 10.000
Rechterlijke macht 4.000

Het kan aan mij liggen, maar volgens mij is de grote winst niet bij de provincies te halen als er zowel bij de gemeenten als bij het Rijk meer dan tien keer zoveel mensen werken. Wellicht kan er worden nagedacht over het verlichten van de bestuurlijke druk van provincies, maar de uitvoerende taken zijn lastig ergens anders neer te leggen. Bovendien houden de provincies de gemeeenten en het Rijk in evenwicht.

Daarnaast gaat het om het aantal ambtenaren in het algemeen. Binnen een paar jaar worden hemel en aarde bewogen om opnieuw te kijken waar de tienduizenden ambtenaren er uit moeten. Dit wordt al jaren gezegd, maar tot nu toe komt er weinig van terecht. Als het Rijk zelf de spelregels maakt, zullen ze tenslotte niet in hun eigen vingers snijden. Daarnaast is het zo dat de oudere werknemers niet mogen worden ontslagen, waardoor juist de jongeren (first in, first out) het veld moeten ruimen.

Het gaat er om dat er enkel wordt gekeken naar de dichtstbij zijnde verkiezingen en de stemmen die kunnen worden getrokken. Als er iets verder zou worden gekeken zouden de meeste politieke partijen zich realiseren dat die mensen vanzelf met natuurlijk verloop vertrekken. Ze gaan namelijk met pensioen! En dat duurt niet lang meer en het kost ons verder niets (op de pensioenkosten na)! Wat een prachtig idee.

Het zou veel mooier zijn als het geld dat nu wordt uitgetrokken om te bezuinigen wordt gebruikt voor kennisoverdracht van de mensen die straks met pensioen gaan. Dat levert ook een betere werksfeer op. Daarnaast kan het geld beter worden gebruikt om een overheid neer te zetten die straks nog steeds bestendig is. Een overheid die ook kan voortleven zonder de mensen die er al 30 jaar werken en optimaal kan dienen voor ons als burger.

En nu gaan we afwachten of ik niet alleen gelijk heb, maar ook gelijk ga krijgen!

Read Full Post »

Zondag heb ik, zoals gezegd, voor het eerst de film Wall Street gezien. Ik denk dat het groeiproces van Bud Fox (Charlie Sheen) voor iedereen, tot op zekere hoogte, herkenbaar is. Als je net begint aan je carrière, heb je geen flauw idee waar je mee bezig bent. Het enige wat je weet is dat je met de grote jongens mee wil doen. En liever nu dan over tien jaar. Om dat te bereiken ga je net doen alsof je een grote jongen bent en beweeg je al bluffend door de wereld, hopend dat niemand het door heeft en je voor vol wordt aangezien. Helaas, ze hebben je door, maar spelen gewoon mee. Je hebt het alleen zélf niet door.

Tot er een moment komt dat je het doorkrijgt: “Waar ben ik in godsnaam mee bezig?”. Dat moment kan op verschillende momenten komen. Je kunt ziek worden op vakantie, je kunt een gigantische smak maken of iemand waar je het niet van verwacht drukt het midden in je gezicht: “Ik weet niet waar jij mee bezig bent, maar volgens mij moet je eens naar jezelf luisteren.”

Dit moment hebben velen van ons wel eens meegemaakt en het brengt een belangrijke keuze met zich mee: óf je gaat door op dezelfde route óf je verandert de koers. Of zoals Lou Mannheim, de baas van Bud Fox zegt: “Man looks in the abyss, there’s nothing staring back at him. At that moment, man finds his character. And that is what keeps him out of the abyss.”

Helaas is dit heel vaak niet zo. Sommige mensen zien de afgrond al, maar lopen in het zelfde tempo richting dezelfde afgrond. Ze zijn te druk bezig met andere zaken. Zaken die ze zelf eigenlijk helemaal niet willen. Of ze hebben gewoon geen besef van zichzelf, het geweten of het innerlijk. En dat is doodzonde. We kunnen niet voorkomen dat mensen de afgrond tegemoet lopen (dat moeten ze zelf doen), maar we kunnen er wel voor zorgen dat we de ogen openen, zodat ze zelf van de afgrond weg kunnen lopen. Hoe? Door mensen hun intrinsieke motivatie te laten ontdekken en ze daar vooral in aan te moedigen!

Read Full Post »

Ik vraag me wel eens af hoe ooit de kantoren zijn verzonnen. Hoe heeft het kunnen gebeuren dat er hele dorpen, steden zelfs, uit de grond worden gestampt met één enkel doel: tussen 9 en 5 activiteit ondernemen. ’s Avonds is het er leeg, je kunt er een bom afsteken. De beveiligers zullen het alleen niet zo op prijs stellen…

Daarnaast zijn kantorenparken de meest troosteloze plekken op aarde. Alles is vierkant, vaak van beton en bouwkundigen hebben de overhand gehad boven architecten. Een normaal mens zou deze plek niet zelfstandig uitkiezen om een groot deel van zijn/haar leven te vertoeven. En toch laten we ons vijf dagen per week opsluiten in deze gevangenis. Ja, een gevangenis, laat het maar eens gezegd worden. Maar waarom?

De belangrijkste reden is volgens mij dat we van jongs af aan in gevangenissen worden opgesloten. Op het moment dat we eindelijk de skills voldoende hebben ontwikkeld om te kunnen lopen, rennen en huppelen, worden we achter een schoolbankje geplaatst om vervolgens de rest van onze jeugd stil te moeten zitten en luisteren.

Wanneer we uit onze schoolbankjes worden gebroken, zijn we niet meer anders gewend. Dus wat kiezen mensen vervolgens? Iets wat het meeste lijkt op het leven daarvoor. “Je moet doen waar je goed in bent.” En inmiddels zijn we allemaal erg goed geworden in stilzitten, luisteren en doen wat er van je wordt gevraagd! Een kantoorbaan is een logisch gevolg. We weten nu eenmaal niet beter!

De leukste herinneringen van school kwamen toch vooral van de uitstapjes buiten school? Toch? En ook nu we aan het werk zijn, vinden we het heerlijk om de hei op te gaan of een training te volgen in een bosrijke omgeving? Waarom kunnen we dat niet altijd doen? Sommige mensen beginnen al door te krijgen wat kantoren met ons doen. Twee voorbeelden:

Het zou toch mooi zijn als het werkende leven iets meer gaat lijken op het normale leven. Alhoewel, sommige mensen houden dat ook liever gescheiden.

Read Full Post »

Dat is een vraag die ik mezelf vaak stel. In Nederland worden we grootgebracht met de opmerking: doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. Geen gekkigheid, gewoon doen wat er van je wordt verwacht.

En zo gaat dat door ons hele systeem. Een zeven is prima (en stiekem een zesje ook wel). Maar als je een acht of hoger wil halen, moet je je wel heel erg aanpassen aan de beoordelaar. Je haalt zelden een hoog cijfer voor iets onconventioneels. Op de scholen heerst tegenwoordig zelfs een vijfjescultuur. En leidinggevenden durven hun medewerkers niet gedifferentieerd te beoordelen, omdat ze bang zijn voor de gevolgen (terwijl iedereen een zeven te geven, ook niet echt motiveert).

En dat is precies waar we wel naartoe moeten. Handelen ondanks de angst. En daarbij gaat het er niet om iets wereldschokkends te doen, maar juist te kijken binnen de eigen context. Als jij je hoofd boven het maaiveld wil steken, hoe hoog is dat maaiveld dan? En hoe kun je er voor zorgen dat het maaiveld je niet met de nek aan gaat kijken? Je hebt ze tenslotte wel nodig…

De slogan moet anders: Doe maar een beetje gek, dan doe je al normaal genoeg!

(Terwijl ik deze zin opschreef, merkte ik dat ik het op de normale manier opschreef…)

Read Full Post »

Dit vind ik nu echt een fascinerend onderwerp: intrinsieke motivatie. Wat maakt dat mensen zaken uit zichzelf oppakken in plaats van zich te laten leiden door hun omgeving (extrinsiek)?

Zoals ik al wel vaker heb geschreven is intrinsieke motivatie iets wat ons veelvuldig wordt afgeleerd. Op school moeten we alleen maar bezig zijn met wat de leraar goed acht. We worden afgerekend op basis van extrinsieke incentives (cijfers). En als je probeert jezelf te zijn wordt dat gezien als afwijkend gedrag. Als we eenmaal aan het werk gaan wordt door onze bazen verwacht dat we netjes aan de lijn lopen en moeten we onze targets halen. Allemaal doelen die we niet zelf hebben bedacht. En ondertussen hebben we ook nog een omgeving die van alles verwacht (wordt het niet een keer tijd om kinderen te krijgen? Kerst is een feest voor de familie…). We zijn zo druk met wat anderen willen, dat we vergeten naar onszelf te luisteren.

Tot zover de schade. Maar diep van binnen brandt er nog altijd een vuurtje. Bij iedereen. Ja, ook bij jou! En hoe krijgen we nu dit vuurtje weer aangewakkerd? Ik heb een poging gedaan het te visualiseren in de volgende Slideshare presentatie. Het is ‘Work In Progress’, dus ik hoor graag wat jullie ideeën zijn!

Read Full Post »

“Oeioeioei! Wat heb ik in hemelsnaam allemaal gedaan afgelopen jaar? Wat waren mijn doelen ook al weer? En wat stond er ook al weer in mijn POP? Wat waren mijn eigen goede voornemens ook al weer.

O ja, ik weet het weer. Ik zou meer tijd voor mezelf nemen en meer aan de lange termijn gaan werken. Heb ik dat gedaan? Nou, een klein beetje. Ik heb wel die ene cursus gedaan… Maar dat was meer omdat mijn baas dat voorstelde. Ik was eigenlijk veel te druk met mijn werk. En die cursus kwam er ook nog eens bij! Zonder dat mijn doelen werden bijgesteld… Aan het begin van het jaar waren het allemaal zo’n mooie woorden en het gekke is dat ik het ook nog geloofde van mezelf! Ik dacht echt dat ik de doelen zou gaan halen, maar wie kan dat nu verwachten in deze economische tijden. Het waren eigenlijk ontzettend onrealistische doelen. En mijn baas heeft me niets eens geremd in mijn eigen ambitie.

Dat is het! Dat moet ik zeggen! Het is de economie die er voor heeft gezorgd dat ik mijn doelen niet heb kunnen halen. En ik heb de lat ook gewoon te hoog gelegd. Andere collega’s hebben de lat veel minder hoog gelegd, terwijl zij er net zover vandaan blijven. Eigenlijk heb ik het dan ontzettend goed gedaan. Het is natuurlijk ook een kwestie van wisselwerking tussen werknemer en werkgever. Het is een commitment van beide kanten. Dus als het niet wordt gehaald mogen beide partijen zich achter te oren krabben. Dat is een mooie gedachte om achter de hand te houden, voor het geval ze me echt ergens van gaan beschuldigen. Want dat kan ik net zo goed!

Nou, nog een kwartiertje tot het beoordelingsgesprek. Oh, daar istie al! Ik ben benieuwd hoe het zal lopen. Ik heb in ieder geval mijn werk gedaan, ik heb niets te verbergen!”

___________________________________________________

We kunnen ons allemaal voorstellen hoe deze persoon zich voelt. We hebben allemaal wel eens de spanning meegemaakt van het beoordelingsgesprek. En we hebben vast ook allemaal wel eens een beoordelingsgesprek meegemaakt waar we diep van binnen niet zo tevreden over waren. Ik heb wel eens vervelende beoordelingsgesprekken meegemaakt. Ik dacht echt dat ik het goed voor elkaar had. Ik was zo ontzettend gegroeid, ik had zoveel geleerd en ik had beter gepresteerd dat mijn peers. Dat moet toch een gloedvol betoog opleveren, zou je denken. Helaas, het ging weer over dezelfde punten als de vorige keer. Daar moest ik “toch echt nog in groeien”. En het hele gesprek ging het over mijn minder sterke punten, mijn uitdagingen, mijn leerpunten. En niet over mijn talenten, mijn sterke punten en waar ik zoal in vooruit was gegaan.

En ik denk dat we dat ook allemaal herkennen.Van tevoren hebben we hoge verwachtingen van een beoordeling, maar tijdens het gesprek komen we bedrogen uit. De manager heeft al lang zijn/haar verhaal klaar, terwijl jij alleen nog maar toehoorder bent. Ze kunnen het net zo goed opnemen op film en naar je toe mailen. Op de één of andere manier ben ik ook de enige die zich daar niet tevreden mee voelt. Een gesprek wordt gevoerd door twee personen en je kunt dan ook wel enigszins een gesprek verwachten. Anders is het gewoon een mededeling, toch? Dan moet je het geen beoordelingsGESPREK noemen, maar gewoon een beoordeling.

Op Nu.nl staat een bericht dat 3 op de tien werknemers ontevreden is over het beoordelingsgesprek. Dat betekent dat 70% er wel tevreden over is! En daar geloof ik niks van. De meeste mensen weten niet beter: “Zo gaat dat nu eenmaal…” En daar kunnen we ons toch niet bij neerleggen?!

Zijn er bedrijven waar tijdens de beoordeling écht een gesprek wordt gevoerd? En waar je dan vooral kijkt naar de sterke punten? Daar zou ik graag willen werken!

Read Full Post »

Vandaag kreeg ik de koude rillingen over de rug. Ook door de kou, maar nog meer door de plannen van onze minister van onderwijs, Marja van Bijsterveldt. Zij wil namelijk dat Nederland weer bij de top 5 van het onderwijs gaat horen. We staan nu op een schamele tiende plaats (wereldwijd!). Het is een schandaal (kuch). Hoe ze dat wil oplossen? Door het allemaal wat simpeler te maken. We moeten terug naar de basis: Nederlands, Engels en Wiskunde moeten meer aandacht krijgen. Want hier ‘scoren’ we niet zo goed op. Want dat is ook het enige waar op wordt gescoord in de testjes. Dus als je het beter wil doen, moet je de aandacht vestigen op datgene dat wordt gemeten.

Wellicht begint mijn mening al wat door te sijpelen. Dit slaat natuurlijk nergens op. Uitgangspunt is op dit moment het cijfer dat wordt gegeven. Want daar doen we het toch voor? Voor de minister? Och nee, we doen het voor het ministerie in z’n geheel. Toch? Of niet? Of toch de leerling?

Excuses voor het sarcasme, maar ik vind het echt erg dat ons onderwijs op deze manier wordt aangestuurd. Minister Plasterk had tenminste nog enigszins aandacht voor de leerling (terwijl ik ook niet echt kan bedenken wat hij nu heeft bereikt), maar mevrouw Van Bijsterveldt laat zich volledig leiden door de cijfers. Net als de docenten overigens. Die kijken ook alleen naar de cijfers…

Wat we dan wel moeten doen? Zoals gezegd: de leerling centraal. Wat is er voor nodig om een leerling tot bloei te laten komen in de rest van zijn/haar leven. Wiskunde? Ik betwijfel het. Een basisniveau is natuurlijk nodig, maar de markt voor echte wiskundewonders is niet bijster(veldt) groot. We hebben wel heel veel behoefte aan mensen die hun gezond verstand gebruiken en problemen kunnen oplossen. Daarnaast is het ook handig als je weet wie je bent en wat je belangrijk vindt. Daarmee kun je de wereld verrijken. Helaas leren we dat niet…

En dan moet je niet aankomen met: ”Meer focus in ons onderwijs is essentieel om onze internationale concurrentiekracht te versterken.” We hoeven niet over de grens te kijken om te weten wat we in ons eigen land moeten doen…

Read Full Post »

Ik maak me wel eens zorgen om het leiderschap in ons land en om mij heen. Een leider is voor mij iemand die kan inspireren en een droom heeft, en bij leiders horen ook volgers. Het gebeurt niet vaak dat de mensen die ons moeten inspireren (Yes we can!) dat ook doen. Inspiratie komt namelijk zelden van mensen die in een positie zijn gegroeid (managers, politici), maar van mensen die ondernemen. Ondernemers hebben een droom en jagen deze droom na, ongeacht de mening van anderen. De Steve Jobs’s en Richard Branson’s van deze wereld, zeg maar.

Wat ik veel zie bij mijn (hoogopgeleide) peers is een zwaar gebrek aan dit soort leiderschap. Het is geen verwijt, maar het lijkt net alsof het er gewoon niet is. Veel leeftijdsgenoten doen maar gewoon mee met de grote massa en lijken geen eigen keuzes meer te maken (wellicht vanwege keuzestress). Ze laten zich leiden door wat anderen belangrijk (lijken te) vinden. Ze willen niet opvallen, terwijl ze stiekem allemaal wel een droom hebben. Ze hebben die droom alleen nog niet gevonden.

Laatst sprak ik met iemand dat het zonde is dat ik nu pas mijn eigen droom ga ontdekken. Ze verklaarde me voor gek. “Je bent er juist al heel vroeg bij!” Ze komt ook mensen tegen van 50 die hun droom nog willen zoeken. En dan is het al bijna te laat om die ook te verwezenlijken. Mijn punt was niet dat ik te laat ben, maar wel dat het ruim 25 jaar moet duren voor je aan je eigen droom kunt gaan werken. De jaren daarvoor moet je maar gewoon doen wat er van je wordt verwacht.

En veel mensen komen daar niet meer uit. Ze blijven extrinsiek gemotiveerd. Door de vele keuzes die gemaakt kunnen worden, maken we zelf geen keuzes meer. Het is niet meer te overzien. We laten onze keuzes maken door de grote bedrijven. Helaas. Daarom hebben ze ook allemaal een iPhone (wacht even met oordelen!). Veel mensen willen die telefoon omdat deze gewoon perfect bij ze past (niets mis mee!), maar de grootste groep wil de telefoon, omdat deze een bepaald imago meegeeft. Ze laten zich een leven dicteren door Apple. Good for Apple, not so good for you… En zo gaat het met nog veel meer merken. We zijn gestopt met nadenken, maar vinden ondertussen dat we heel autonoom zijn.

Wat is er dan voor nodig om deze jongere generaties wakker te laten worden, om vervolgens een échte droom te dromen? Dit is namelijk wel de groep die onze samenleving moet gaan trekken. Onze toekomstige leiders. En eigenlijk zijn ze volgers (geworden) die in een positie gestopt waar ze moeten leiden. En dat leidt niet tot inspiratie. Inspiratie komt van onderaf en van binnenuit. Eigenlijk zou het verplicht moeten worden voor elke jongere om tijdens de twintiger jaren een sabbatical te houden om eens goed het leven te overdenken. Je mag gaan reizen, je mag gaan experimenteren. Whatever you want. Als je aan het einde van deze tijd er maar achter komt waar je naartoe wil. Niks zweverigs, gewoon er achter komen waar je goed in bent en andere mensen mee inspireren.

En terwijl we dat doen, moeten we proberen ook al op jongere leeftijd de toekomstig leiders er uit te pikken. Hoe je dat doet? Het zijn vaak de kinderen die worden geremd in hun ontwikkeling. Het boeit ze allemaal niet heel veel, ze willen harder dan de rest, ze komen met eigen ideeen, ze proberen op te vallen. Allemaal afwijkend gedrag op onze scholen, maar dat is wel het gedrag dat nodig is om vooruit te komen en te inspireren! Op school leren we alles, behalve wie we zelf zijn. Er zijn uiteraard heel veel mensen die nooit in staat zullen zijn om echt leiderschap te vertonen (gedurende langere periode), het zijn de geboren volgers. Maar we moeten niet proberen van alle mensen volgers te maken. Begin met het testen van leiderschap en je komt er vanzelf achter of iemand een volger of een leider is. Andersom werkt het helaas niet…

Mijn doel is daarom om het potentieel van mensen en organisaties te benutten. En dat kunnen we voor elkaar krijgen, maar dan moet er wel een spiegel worden voorgehouden. Zorg ervoor dat mensen er achter komen wie ze echt zijn. Diep van binnen. Niet van buiten! En boven het maaiveld!

Read Full Post »

Dit is echt weer te grappig! Je probeert mensen mee te krijgen in een visie, terwijl de essentie nog niet eens is gewaarborgd: zekerheid van werk. Maslow voor beginners ;-)

Read Full Post »

Een prachtig filmpje over de jongste generatie door de jaren heen. We hebben nu een jongste generatie, maar in de jaren 60 was die er ook al (duh!). Erg inspirerend!

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers liken dit: