Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Rijnlands organiseren’ Category

Och, wat zijn we de afgelopen jaren toch druk bezig geweest met het ambtenaartje pesten. Aan de ene kant verzinnen we met elkaar steeds meer regeltjes om te handhaven en aan de andere kant vinden we ook dat de overheid een stapje terug moet doen. Het klinkt niet alleen tegenstrijdig, het is ook tegenstrijdig. Het is slim om te zeggen dat de burger teveel betaalt voor teveel ambtenaren, want daarmee ontvang je als politicus per definitie applaus. Niet terecht, maar daar lijken de meeste politici zich niet druk om te maken.

Dat is m.i. ook het verschil tussen links en rechts in het politieke spectrum: links gaat om gelijk hebben, rechts gaat om gelijk krijgen. En die houden elkaar gelukkig vaak in balans. Het gekke is alleen wel dat bij dit soort symboolpolitiek zelfs links vaak gelijk wil krijgen. Iedereen wil dat er minder ambtenaren komen. En liever vandaag dan morgen.

Maar waar maken we ons echt druk om? Het gaat eigenlijk om twee stromingen: De provincies aan de ene kant en de overige ambtenaren aan de andere kant. Iedereen lijkt het er over eens dat de provincies moeten worden opgeheven, maar als buitenstaander is dat makkelijk praten.

Een overzichtje van het aantal ambtenaren per sector:

Het aantal werknemers per sector:

Onderwijs en wetenschappen 512.000
Gemeenten 177.000
Rijk 124.000
Defensie 69.000
Politie 65.000
Provincies 13.000
Waterschappen 10.000
Rechterlijke macht 4.000

Het kan aan mij liggen, maar volgens mij is de grote winst niet bij de provincies te halen als er zowel bij de gemeenten als bij het Rijk meer dan tien keer zoveel mensen werken. Wellicht kan er worden nagedacht over het verlichten van de bestuurlijke druk van provincies, maar de uitvoerende taken zijn lastig ergens anders neer te leggen. Bovendien houden de provincies de gemeeenten en het Rijk in evenwicht.

Daarnaast gaat het om het aantal ambtenaren in het algemeen. Binnen een paar jaar worden hemel en aarde bewogen om opnieuw te kijken waar de tienduizenden ambtenaren er uit moeten. Dit wordt al jaren gezegd, maar tot nu toe komt er weinig van terecht. Als het Rijk zelf de spelregels maakt, zullen ze tenslotte niet in hun eigen vingers snijden. Daarnaast is het zo dat de oudere werknemers niet mogen worden ontslagen, waardoor juist de jongeren (first in, first out) het veld moeten ruimen.

Het gaat er om dat er enkel wordt gekeken naar de dichtstbij zijnde verkiezingen en de stemmen die kunnen worden getrokken. Als er iets verder zou worden gekeken zouden de meeste politieke partijen zich realiseren dat die mensen vanzelf met natuurlijk verloop vertrekken. Ze gaan namelijk met pensioen! En dat duurt niet lang meer en het kost ons verder niets (op de pensioenkosten na)! Wat een prachtig idee.

Het zou veel mooier zijn als het geld dat nu wordt uitgetrokken om te bezuinigen wordt gebruikt voor kennisoverdracht van de mensen die straks met pensioen gaan. Dat levert ook een betere werksfeer op. Daarnaast kan het geld beter worden gebruikt om een overheid neer te zetten die straks nog steeds bestendig is. Een overheid die ook kan voortleven zonder de mensen die er al 30 jaar werken en optimaal kan dienen voor ons als burger.

En nu gaan we afwachten of ik niet alleen gelijk heb, maar ook gelijk ga krijgen!

Read Full Post »

Zondag heb ik, zoals gezegd, voor het eerst de film Wall Street gezien. Ik denk dat het groeiproces van Bud Fox (Charlie Sheen) voor iedereen, tot op zekere hoogte, herkenbaar is. Als je net begint aan je carrière, heb je geen flauw idee waar je mee bezig bent. Het enige wat je weet is dat je met de grote jongens mee wil doen. En liever nu dan over tien jaar. Om dat te bereiken ga je net doen alsof je een grote jongen bent en beweeg je al bluffend door de wereld, hopend dat niemand het door heeft en je voor vol wordt aangezien. Helaas, ze hebben je door, maar spelen gewoon mee. Je hebt het alleen zélf niet door.

Tot er een moment komt dat je het doorkrijgt: “Waar ben ik in godsnaam mee bezig?”. Dat moment kan op verschillende momenten komen. Je kunt ziek worden op vakantie, je kunt een gigantische smak maken of iemand waar je het niet van verwacht drukt het midden in je gezicht: “Ik weet niet waar jij mee bezig bent, maar volgens mij moet je eens naar jezelf luisteren.”

Dit moment hebben velen van ons wel eens meegemaakt en het brengt een belangrijke keuze met zich mee: óf je gaat door op dezelfde route óf je verandert de koers. Of zoals Lou Mannheim, de baas van Bud Fox zegt: “Man looks in the abyss, there’s nothing staring back at him. At that moment, man finds his character. And that is what keeps him out of the abyss.”

Helaas is dit heel vaak niet zo. Sommige mensen zien de afgrond al, maar lopen in het zelfde tempo richting dezelfde afgrond. Ze zijn te druk bezig met andere zaken. Zaken die ze zelf eigenlijk helemaal niet willen. Of ze hebben gewoon geen besef van zichzelf, het geweten of het innerlijk. En dat is doodzonde. We kunnen niet voorkomen dat mensen de afgrond tegemoet lopen (dat moeten ze zelf doen), maar we kunnen er wel voor zorgen dat we de ogen openen, zodat ze zelf van de afgrond weg kunnen lopen. Hoe? Door mensen hun intrinsieke motivatie te laten ontdekken en ze daar vooral in aan te moedigen!

Read Full Post »

Afgelopen zondag heb ik voor het eerst de film Wall Street gezien. Ik snap het ook niet, maar het is er nooit eerder van gekomen. Buiten het feit dat het schandalig is wat er allemaal gebeurt in die wereld, schokte mij het meeste dat de film (uit 1987!) nog zo ontzettend actueel is. Michael Douglas zegt dat de VS een staatsschuld hebben die ze nooit meer zullen kwijtraken en dat bedrijven worden geleid door managers die zelf geen enkel belang hebben bij het welvaren van hun organisatie. Ze zitten er enkel voor zichzelf.

Hoe kan het zo zijn dat er in bijna 24 jaar tijd zo weinig is gebeurd en dat het misschien alleen nog maar erger is geworden? Helaas is het wel zo. Een paar mensen maken de dienst uit en helaas zijn het vaak niet de mensen waar je het van zou verwachten.

Een paar prachtige quotes van Gordon Gekko die tot de dag van vandaag actueel zijn én blijven:

  • “The point is ladies and gentlemen that greed, for lack of a better word, is good.”
  • “It’s all about bucks, kid. The rest is conversation.”
  • ” The richest one percent of this country owns half our country’s wealth, five trillion dollars. One third of that comes from hard work, two thirds comes from inheritance, interest on interest accumulating to widows and idiot sons and what I do, stock and real estate speculation. It’s bullshit. You got ninety percent of the American public out there with little or no net worth. I create nothing. I own. We make the rules, pal. The news, war, peace, famine, upheaval, the price per paper clip. We pick that rabbit out of the hat while everybody sits out there wondering how the hell we did it. Now you’re not naive enough to think we’re living in a democracy, are you buddy? It’s the free market. And you’re a part of it. You’ve got that killer instinct. Stick around pal, I’ve still got a lot to teach you.”

Read Full Post »

Ik ben altijd al een groot voorstander geweest van de vrije geest. Mensen die zelf nadenken staan hoog in mijn achting. Mensen die anderen hiermee proberen te helpen staan nog hoger. Bijvoorbeeld door boeken te schrijven. Ik merk alleen dat ik altijd een dubbel gevoel heb bij het lezen van boeken. Het kan namelijk twee kanten op: of je raakt geïnspireerd, of je wordt volgzaam.

Met “volgzaam” bedoel ik dat je het boek vervolgens als de nieuwe waarheid gaat zien. De welbekende timmerman die overal spijkers ziet. In alle facetten van het leven zie je ineens dat het volgens de nieuwe ideologie moet. In plaats van zelf na te denken laat je het denkwerk over aan het boek.

Je kunt ook geïnspireerd raken door boeken. Ze zetten juist aan tot nadenken in plaats van de waarheid te bieden. Ze vertellen niet wat de beste manier is, maar stellen je in staat deze beste manier zelf te vinden. Het is de kunst om de gedachten niet over te nemen, maar om ze voor je te laten werken.

Een interessante vraag is dan ook: zijn religieuze boeken bedoeld om mensen te laten volgen of te inspireren? Ik denk zelf wel eens dat de Bijbel/Koran/Thora bedoeld waren om te inspireren, maar uiteindelijk zijn verworden tot een normenkader. Een kader waarin elke letter, elk woord, elke zin letterlijk wordt genomen. Bij het Boeddhisme geldt hetzelfde. Boedhha heeft nooit volgers gewild (dit heeft hij expliciet gezegd!), maar de meeste volgers aanbidden hem als een god (dit kan ik uit eigen ervaring in Sri Lanka vertellen).

De hamvraag: hoe kun je er als auteur/inspirator voor zorgen dat je mensen blijft inspireren, zonder dat mensen achter je aan gaan rennen en je gaan aanbidden (gelukkig gebeurt dat niet zo snel)?

Read Full Post »

Ik vraag me wel eens af hoe ooit de kantoren zijn verzonnen. Hoe heeft het kunnen gebeuren dat er hele dorpen, steden zelfs, uit de grond worden gestampt met één enkel doel: tussen 9 en 5 activiteit ondernemen. ’s Avonds is het er leeg, je kunt er een bom afsteken. De beveiligers zullen het alleen niet zo op prijs stellen…

Daarnaast zijn kantorenparken de meest troosteloze plekken op aarde. Alles is vierkant, vaak van beton en bouwkundigen hebben de overhand gehad boven architecten. Een normaal mens zou deze plek niet zelfstandig uitkiezen om een groot deel van zijn/haar leven te vertoeven. En toch laten we ons vijf dagen per week opsluiten in deze gevangenis. Ja, een gevangenis, laat het maar eens gezegd worden. Maar waarom?

De belangrijkste reden is volgens mij dat we van jongs af aan in gevangenissen worden opgesloten. Op het moment dat we eindelijk de skills voldoende hebben ontwikkeld om te kunnen lopen, rennen en huppelen, worden we achter een schoolbankje geplaatst om vervolgens de rest van onze jeugd stil te moeten zitten en luisteren.

Wanneer we uit onze schoolbankjes worden gebroken, zijn we niet meer anders gewend. Dus wat kiezen mensen vervolgens? Iets wat het meeste lijkt op het leven daarvoor. “Je moet doen waar je goed in bent.” En inmiddels zijn we allemaal erg goed geworden in stilzitten, luisteren en doen wat er van je wordt gevraagd! Een kantoorbaan is een logisch gevolg. We weten nu eenmaal niet beter!

De leukste herinneringen van school kwamen toch vooral van de uitstapjes buiten school? Toch? En ook nu we aan het werk zijn, vinden we het heerlijk om de hei op te gaan of een training te volgen in een bosrijke omgeving? Waarom kunnen we dat niet altijd doen? Sommige mensen beginnen al door te krijgen wat kantoren met ons doen. Twee voorbeelden:

Het zou toch mooi zijn als het werkende leven iets meer gaat lijken op het normale leven. Alhoewel, sommige mensen houden dat ook liever gescheiden.

Read Full Post »

Oeioeioei, dit is me er weer eentje… Ik dacht dat ik de enige was die tussen wal en schip was gevallen, maar nee. Massa’s mensen schijnen er mee te maken hebben: de afdeling toeslagen van de Belastingdienst. Er zijn heel veel mensen die gebruik maken van de huurtoeslag, zorgtoeslag en welke toeslagen er nog meer mogen zijn. Prima, moeten we vooral mee doorgaan…

Ik heb een aantal jaren geleden (toen ik nog geen werk had) gebruik gemaakt van bovenstaande toeslagen en ging er van uit dat deze vanzelf zouden stoppen, op het moment dat mijn salaris boven de kritieke grens zou uitkomen. Helaas, dat was te makkelijk gedacht. Ik kreeg gewoon de zorgtoeslag en huurtoeslag (van mijn vorige woning!) overgemaakt en kon deze een jaar later weer terug betalen.

Toen ben ik gebruik gaan maken van de formulieren die de B-dienst op de website heeft gezet. Keurig ingevuld, opgestuurd, nooit meer iets van gehoord… Na een jaar mocht ik weer alles terug betalen. Nog een keer de formulieren opgestuurd, nog altijd geen gehoor.

Het is nog steeds niet opgelost en ik ben niet de enige. Ik ken veel mensen die hier last van hebben! Echt heel veel mensen. Ik krijg nog altijd huurtoeslag voor een woning waar ik al ruim vier jaar niet meer woon, en waar waarschijnlijk in de tussentijd al drie anderen hebben gewoon die ook nog altijd huurtoeslag krijgen.

Wat ze wél kunnen is ieder jaar op tijd de factuur sturen om het terug te betalen. Sterker nog: daar maken ze een waar brievenfestijn van: een eerste brief waarin het bedrag wordt aangekondigd. Een tweede brief met de acceptgiro. En als klap op de vuurpijl een brief met de betalingsmogelijkheden. Doe dat gewoon allemaal in één brief!!! En zorg er nu maar voor dat de basisadministratie op orde is.

Wellicht is het een slim masterplan om de economie draaiende te houden. Je krijgt tenslotte een krediet van één jaar met 0% rente. Maar ik heb zo’n vermoeden dat het gewoon zo’n grote puinhoop is bij de administratie dat er inmiddels al slachtoffers zijn gevallen tussen de metershoge stapels formulieren. Het mag duidelijk zijn dat dit gewoon een gigantische fail is, nietwaar?

Read Full Post »

Langzamerhand krijg ik steeds meer het gevoel dat mensen uit het oog verliezen waar het allemaal om draait. We zijn gestopt met nadenken en gaan met de grote massa mee. Trouwe volgers begrijpen inmiddels waar dit naartoe zal gaan ;-)

We zijn massaal verslaafd geraakt aan koopzondagen, we vertrouwen blindelings op de stoplichten (wat als één persoon even niet oplet?) en we kopen gadgets bij de vleet (wat is een vleet?).

Bij organisaties is dit niet anders. We gaan volledig af op de regeltjes, we zijn enkel bezig met aandeelhouders of interne klanten en wachten tot onze manager vertelt wat we moeten doen.

Daarom bekruipt mij het gevoel dat we niet meer helder voor ogen hebben waar we het allemaal voor doen. We gaan voor korte termijn doelen, zonder dat we begrijpen wat het lange termijn doel is.

Voor organisaties is dit lange termijn doel de behoefte die de organisatie vervult. Zo simpel is het. Er bestaat een (latente) behoefte, waar je als organisatie op inspeelt met een aanbod. Daar doe je het voor. Niet voor de interne klant, niet voor de manager en al helemaal niet voor de aandeelhouder. Voor de echte klant. De klant die een solide hypotheek en bankrekening wil, de klant die een paspoort wil, de klant die een onstopbare tuinkabouterverzamelwoede  heeft. Het maakt niet uit, zolang de behoefte maar wordt vervuld. Want dat is toch wat je zelf ook van een organisatie verwacht? De klant is toch koning?

Read Full Post »

Het plaatje dat je nu ziet, komt je wellicht bekend voor. Het  is een door mijzelf gemaakte parodie op het welbekende Ceci n’est pas une pipe (La trahison des images) van René Magritte, één van mijn rolmodellen.

“Met het onderschrift bedoelde Magritte dat de pijp die hij tekent eigenlijk geen echte pijp is maar de afbeelding van een pijp, meer nog… gewoon een met olieverfbeschilderd doek dat wij schilderij noemen. De verwijzing naar een herkenbare voorstelling (een pijp) pleegt verraad aan het idee, dat slechts in onze geest kan bestaan. Door ons telkens te bevragen en op het verkeerde been te zetten, dwong Magritte ons over kunst na te denken.”

En dat is exact wat ik wil bereiken met deze parodie: als je aan mensen vraagt “Wat is volgens jou een organisatie?”, zal het harkje een snelgegeven antwoord zijn. Eventueel zal men de loonlijst noemen. Maar dat is slechts het ‘idee’ van een organisatie, een schijnwerkelijkheid. Een organisatie is veel meer dan dat: een organisatie is dat wat zich organiseert. En het zou mooi zijn als meer mensen zich dit realiseren.

Gebruik en verspreid de afbeelding naar hartelust, maar probeer wel de link naar mijn website er in te houden. Vind ik zelf wel zo aardig ;-)

 

Read Full Post »

“Oeioeioei! Wat heb ik in hemelsnaam allemaal gedaan afgelopen jaar? Wat waren mijn doelen ook al weer? En wat stond er ook al weer in mijn POP? Wat waren mijn eigen goede voornemens ook al weer.

O ja, ik weet het weer. Ik zou meer tijd voor mezelf nemen en meer aan de lange termijn gaan werken. Heb ik dat gedaan? Nou, een klein beetje. Ik heb wel die ene cursus gedaan… Maar dat was meer omdat mijn baas dat voorstelde. Ik was eigenlijk veel te druk met mijn werk. En die cursus kwam er ook nog eens bij! Zonder dat mijn doelen werden bijgesteld… Aan het begin van het jaar waren het allemaal zo’n mooie woorden en het gekke is dat ik het ook nog geloofde van mezelf! Ik dacht echt dat ik de doelen zou gaan halen, maar wie kan dat nu verwachten in deze economische tijden. Het waren eigenlijk ontzettend onrealistische doelen. En mijn baas heeft me niets eens geremd in mijn eigen ambitie.

Dat is het! Dat moet ik zeggen! Het is de economie die er voor heeft gezorgd dat ik mijn doelen niet heb kunnen halen. En ik heb de lat ook gewoon te hoog gelegd. Andere collega’s hebben de lat veel minder hoog gelegd, terwijl zij er net zover vandaan blijven. Eigenlijk heb ik het dan ontzettend goed gedaan. Het is natuurlijk ook een kwestie van wisselwerking tussen werknemer en werkgever. Het is een commitment van beide kanten. Dus als het niet wordt gehaald mogen beide partijen zich achter te oren krabben. Dat is een mooie gedachte om achter de hand te houden, voor het geval ze me echt ergens van gaan beschuldigen. Want dat kan ik net zo goed!

Nou, nog een kwartiertje tot het beoordelingsgesprek. Oh, daar istie al! Ik ben benieuwd hoe het zal lopen. Ik heb in ieder geval mijn werk gedaan, ik heb niets te verbergen!”

___________________________________________________

We kunnen ons allemaal voorstellen hoe deze persoon zich voelt. We hebben allemaal wel eens de spanning meegemaakt van het beoordelingsgesprek. En we hebben vast ook allemaal wel eens een beoordelingsgesprek meegemaakt waar we diep van binnen niet zo tevreden over waren. Ik heb wel eens vervelende beoordelingsgesprekken meegemaakt. Ik dacht echt dat ik het goed voor elkaar had. Ik was zo ontzettend gegroeid, ik had zoveel geleerd en ik had beter gepresteerd dat mijn peers. Dat moet toch een gloedvol betoog opleveren, zou je denken. Helaas, het ging weer over dezelfde punten als de vorige keer. Daar moest ik “toch echt nog in groeien”. En het hele gesprek ging het over mijn minder sterke punten, mijn uitdagingen, mijn leerpunten. En niet over mijn talenten, mijn sterke punten en waar ik zoal in vooruit was gegaan.

En ik denk dat we dat ook allemaal herkennen.Van tevoren hebben we hoge verwachtingen van een beoordeling, maar tijdens het gesprek komen we bedrogen uit. De manager heeft al lang zijn/haar verhaal klaar, terwijl jij alleen nog maar toehoorder bent. Ze kunnen het net zo goed opnemen op film en naar je toe mailen. Op de één of andere manier ben ik ook de enige die zich daar niet tevreden mee voelt. Een gesprek wordt gevoerd door twee personen en je kunt dan ook wel enigszins een gesprek verwachten. Anders is het gewoon een mededeling, toch? Dan moet je het geen beoordelingsGESPREK noemen, maar gewoon een beoordeling.

Op Nu.nl staat een bericht dat 3 op de tien werknemers ontevreden is over het beoordelingsgesprek. Dat betekent dat 70% er wel tevreden over is! En daar geloof ik niks van. De meeste mensen weten niet beter: “Zo gaat dat nu eenmaal…” En daar kunnen we ons toch niet bij neerleggen?!

Zijn er bedrijven waar tijdens de beoordeling écht een gesprek wordt gevoerd? En waar je dan vooral kijkt naar de sterke punten? Daar zou ik graag willen werken!

Read Full Post »

Angst is nog altijd de dominante factor om richting te geven aan gedrag. Dat is één van de conclusies die ik gisteravond heb meegenomen van de mooie bijeenkomst van Changing the Game. Onderwerp van de dag was hoe we de jongere generatie blijvend kunnen benutten voor organisatievernieuwing.

En vernieuwen doe je niet door jongeren (en mensen in het algemeen) bang te maken. Mijn generatie en de nog jongere generatie is opgevoed met complimentjes en beloningen (de wortel) en niet door kritiek en straffen (de stok). Wat wij nodig hebben is een wenkend perspectief. Iets waar we naartoe kunnen werken en waar we ons mee kunnen identificeren. En niet door te dreigen met baanverlies of het missen van een bonus. Dat is in ieder geval niet mijn (intrinsieke) drijfveer.

We weten allemaal dat angst niet (meer) werkt en toch blijven we hetzelfde systeem gebruiken dat we al anderhalve eeuw gebruiken: command & control. We weten allemaal dat we er van af moeten en toch kunnen we moeilijk bedenken wat het volgende systeem moet gaan worden. Dat kunnen we ook niet bedenken, omdat we nu eenmaal te maken hebben met de paradigma’s waar we ons op dit moment in bevinden. We moeten ons laten meenemen en ‘het laten ontstaan’.

En juist dat laatste is zo lastig: het laten ontstaan. Harold Janssen gaf gisteren prachtig weer wat de verschillen zijn. We zien de organisatie op dit moment als de mensen op de loonlijst, of als het harkje. In de toekomst moeten we af van deze schijnwerkelijkheden. “Een organisatie is dat wat zich organiseert” wordt het nieuwe devies. Als het doel is bereikt, heft het zichzelf weer op en is er wederom ruimte voor iets nieuws.

En dat is nu precies waar het botst. Aandeelhouders houden niet van dit soort organische processen. Die worden blijer van fusies, overnames en splitsingen. Voorspelbaarheid wordt op dit moment gewaardeerd, terwijl we allemaal weten dat onvoorspelbaarheid de enige zekerheid is. Om te kunnen vernieuwen moet je ruimte kunnen bieden en niet krampachtig in stand blijven houden van iets dat niet meer hoort te bestaan (denk maar aan de reddingsoperatie van de banken). Maar hoe creeer je iets nieuws, terwijl het oude nog zo dominant is? Het antwoord: met heel veel geduld en ondernemerschap.

Daarom: Weg met de angst en zeg “hallo” tegen vertrouwen!

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers liken dit: