Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Sietse zoekt…’ Category

Dames en heren,

Het is tijd. Tijd om een overstap te maken. Wie mijn vorige blogpost heeft gelezen heeft het wellicht al zien aankomen, ik ben inmiddels voor mezelf begonnen als zelfstandig ‘organiseeradviseur’ (lees op SietseR.com de uitleg) en ben helemaal blij met de beslissing. Dit betekent ook dat er een nieuwe website is: SietseR.com. Daar zal ik in het vervolg ook gaan bloggen.

Supermanagement heeft anderhalf jaar prima dienst gedaan, maar het is tijd om de vleugels verder uit te slaan. Daarbij hoort ook een overstap van platform: WordPress heeft afgedaan en Tumblr is de nieuwe muze (als deze zin je niks zegt is dat niet jouw schuld). Met een strakkere vormgeving en dichter bij mezelf. En dat is exact wat de bedoeling is.

Er is één nadeel voor de abonnees op mijn nieuwsbrief: Tumblr heeft deze optie niet. De makkelijkste manieren om mij en mijn blogposts te volgen zijn nu:

  1. Twitter (http://twitter.com/SietseR)
  2. RSS (http://sietser.com/rss)
  3. LinkedIn (http://www.linkedin.com/in/sietse).
  4. Facebook (http://www.facebook.com/people/Sietse-Rauwerdink/100000478994901)
  5. sietse@sietser.com

Genoeg manieren, toch? Dank voor alle aandacht van de afgelopen anderhalf jaar en ik zie jullie graag op mijn nieuwe website!

(Medeblogger Angelique heeft een nieuwe baan gevonden en zal daarom ook minder tijd hebben om te bloggen. We zijn nog wel druk bezig met het schrijven van ons boek over de start van de carrière. Jullie horen dus nog van ons!)

Read Full Post »

Laat het maar een keer gezegd zijn. Niemand vindt solliciteren leuk. Het is een onnatuurlijke manier om er achter te komen of iemand geschikt is voor een bepaalde baan. Je sluit jezelf op in een klein hokje en vervolgens is het enkel van belang zo enthousiast mogelijk uit de hoek te komen. Maakt niet uit wat je zegt, zolang je het met een glimlach zegt. Het zegt absoluut niets over de werkelijke prestaties van de persoon in de baan zelf. In een enkel geval wordt er een case gebruikt om te testen hoe iemand er mee om zou gaan, maar dan is het nog steeds geen echte situatie. Neem een sollicitant mee naar de klant en laat hem/haar maar bewijzen hoe hij/zij het zou doen. Vind de klant prima en de sollicitant ook. Wordt hij/zij ook serieus genomen.

Maar ik moet wel zeggen dat solliciteren erg leerzaam is! Ik ben er in ieder geval achter gekomen dat een vaste baan mij niet gaat helpen meer energie uit mijn werk te halen, omdat ik inmiddels al heel goed weet wat ik wel/niet wil/kan. Als ik er echt voor wil zorgen dat ik ga doen wat ik wil doen, moet ik vooral niet te veel mensen om me heen hebben die het voortouw kunnen nemen, want dan laat ik het aan hun over. Nee, laat mij maar zelf in het diepe springen, dan komt het wel goed.

Misschien raad je het al: ik heb besloten voor mezelf te gaan beginnen. Zelfstandig organisatieadviseur. Nou ja, ik noem mezelf liever organiseeradviseur (ik adviseer over het organiseren, niet over de organisatie). Een spannende beslissing, maar het voelt ontzettend goed. Ik had eigenlijk alleen één praktisch bezwaar om het tot nu uit te stellen: waar haal ik mijn omzet vandaan? En zelfs dat kan mij niet meer weerhouden. Kan ik eindelijk al mijn ideeën in de praktijk brengen! Samen met andere vrijdenkers aan het vakgebied werken, zonder dat dat moet van de baas. Gewoon omdat we het zelf willen. Mooier wordt het niet, toch?

Ik had voor de titel “ik heb mijn droom gevonden” kunnen kiezen, maar ik vind het juist geinig om met een dergelijk prikkelende titel wat meer bezoekers te trekken en te zien of ze de echte boodschap er uit kunnen halen ;-)

Read Full Post »

Ach wat was het toch een fijne tijd… De afgelopen maanden heb ik kunnen besteden aan mijn grootste interesse en hobby: mezelf! Zonder dollen, het zou zo mooi zijn als meer mensen de kans zouden krijgen eens stil te staan, met een afstandje naar zichzelf kijken en gewoon te doen waar ze zin in hebben. Zonder dat het consequenties heeft. Veel mensen zouden er achter komen dat ze lang niet met alles tevreden zijn. Misschien willen ze een carriereswitch maken, misschien van partner veranderen, misschien willen ze een bepaald familielid nooit meer zien.

Inzicht in datgene wat energie geeft en wat juist energie kost is ontzettend kostbaar. Ik heb zoveel nieuwe mensen ontmoet, zoveel leuke initiatieven ondernomen. Daar wil ik mee verder! Mijn loopbaantraject Blik-Opener heeft mij ontzettend geholpen om deze reflectie in gang te zetten en houden. Een ontzettend leuke stok achter te deur. En waar het vooral voor heeft gezorgd? Dat ik gewoon de stoute schoenen ga aantrekken. Me niet meer bezig houd met wat andere mensen van me willen, maar wat ik zelf wil!

Nu sta ik er weer ‘alleen’ voor en aan grote woorden alleen heb ik natuurlijk niet zo veel. Mijn training is gedaan. Dus nu komt de tijd van actie. Verwezenlijken van mijn voornemens. Ik heb gigantisch goede hoop en houd jullie zeker op de hoogte van de vorderingen!

Read Full Post »

Oorspronkelijk was het mijn bedoeling om voor het einde van het jaar weer werk te hebben gevonden, whatever it might be. Ik kan, met nog een week te gaan, echter wel concluderen dat dit mij niet gaat lukken. Is dat erg? Ja en nee…

Het is wel erg, omdat ik niet voldoe aan mijn eigen verwachtingen. En dat voelt nooit echt lekker. Mijn geweten begint aan de ene kant langzaam maar zeker te knagen, terwijl ik aan de andere kant de enige ben die daar last van heeft. En dat terwijl ik geen enkele spijt hoef te hebben. Ik ben druk bezig geweest met mezelf! Een betere investering kun je niet doen, toch?

Ik ben begonnen met een loopbaantraject, ik netwerk me een ongeluk, ik ben begonnen aan mijn eerste boek, ik blog me een ongeluk… Het is zelden zo druk geweest! Om al deze redenen mag ik mijn geweten best even de rust gunnen die het nu verdient. Ik geef mezelf nog even. Een paar maandjes maar… Maar dan weet ik ook zeker dat ik heb gevonden wat ik wil vinden!

Of zoals ik laatst met iemand concludeerde: de puzzelstukjes vallen in elkaar. De buitenste rand ligt er al, maar nu moet ik het plaatje in het midden nog invullen. En ik heb er alle vertrouwen in dat dit gaat lukken!

Read Full Post »

Zoals eerder geschreven, heb ik de keuze gemaakt voor een loopbaantraject. Bij Blik-Opener word ik gedwongen diep over mezelf na te denken, samen met anderen. Ontzettend nuttig.

Eén van de eerste opdrachten die ik meekreeg is het uitzoeken van mijn sterke punten. Waar ben ik nou echt goed in? Wat blijkt? Ik ben in best wel veel dingen goed. Stiekem wist ik dit al wel, maar het is handig om er expliciet bij stil te staan en ook eens de omgeving te vragen welke sterke (en zwakke) punten zij eigenlijk zien. En het is ook wel lekker om een keer niet stil te staan bij de zaken die nog niet zo goed gaan, maar om je te verdiepen in hetgeen vanzelf gaat, wat je niet laten kan.

Na een paar weken lijstjes maken en delibereren zijn dit mijn belangrijkste talenten:

  1. NIEUWSGIERIGHEID (Hopelijk valt het op door deze blog).
  2. Oprechte interesse
  3. Conceptueel
  4. Gedreven voor kwaliteit
  5. Intuïtie
  6. Bedachtzaamheid
  7. Flexibiliteit
  8. Leven in het moment
  9. Ondernemend, zelfstandig

En nu moet ik deze eigenschappen in een verhaaltje zien te gieten. En dat moet ook nog leesbaar zijn. Gelukkig ben ik conceptueel sterk, dus red ik me hier wel uit. En als volgende stap ga ik met deze sterke punten de boer op. Het gaan vertellen. Dit is de eerste stap!

Als jullie deze sterke punten zien, welke beroepen zou je daar dan bij kunnen bedenken? (om mij te helpen out of the box te denken)

Read Full Post »

Zoals eerder geschreven, heb ik de keuze gemaakt voor een loopbaantraject bij Blik-Opener.

De eerste opdracht die ik meekreeg is het uitzoeken waar ik vandaan kom: mijn verleden. Wat heb ik in de afgelopen 27 jaar gedaan en wat heeft er voor gezorgd dat ik nu ben wie ik ben? Klinkt zwaar en dat is het ook best wel een beetje. Niet dat ik zo veel heftigs heb meegemaakt, maar probeer 27 jaar maar eens op één groot vel te kalken! Dan moet je keuzes maken (of je neemt gewoon een heeeeel groot vel). Zoals het iemand van mijn generatie betaamd, heb ik ervoor gekozen niet te kiezen en alles op te schrijven.

Ik had niet gedacht dat het zoveel zou opleveren. Je haalt leuke herinneringen op (O ja! Toen was ik voor het eerst…) en je ziet dat bepaalde gebeurtenissen heel logisch passen binnen het grotere geheel. Waarom ik inderdaad ben wie ik ben. In de kinderjaren sta je het dichtst bij jezelf. Op school wordt er van je verwacht dat je je aanpast, dat je iemand wordt zoals zij het graag zouden willen zien. En als je klaar bent met school sta je voor de keuze: ga ik verder met het leven dat mij is aangedragen in de afgelopen jaren of ga ik weer op zoek naar mezelf?

Ik heb duidelijk voor het laatste gekozen. De afgelopen jaren ben ik in rap tempo bezig geweest mezelf te hervinden en dat is toch wel echt geweldig. Het is niet makkelijk, zeker omdat de omgeving verwacht dat je conformeert. En dat is de grote uitdaging: hoe kun je jezelf zijn, zonder dat de omgeving er last van gaat krijgen? Want je zult ooit voor de keuze komen te staan om iets te doen dat verder van je af staat. En ga je dat dan doen als het even energie kost, maar misschien op de lange termijn iets heel moois oplevert? En doe je dat de keer daarna weer? Ik ga proberen om dat niet te laten gebeuren, maar je weet nooit hoe het zal lopen.

Read Full Post »

Gelukkig kan ik ook af en toe even ademhalen en hoef ik niet enkel vooruit te kijken. Ik heb ook al verschillende zaken besloten. Zo heb ik bijvoorbeeld gekozen voor een loopbaantraject (is dat een keuze of het uitstellen van de echte keuze?). Nu ik een break heb genomen, leek het mij wel handig om mijn reflectie te organiseren.

Ik ben iemand die graag reflecteert, de zaken op een rijtje zet en eens goed overdenkt of ik met de juiste dingen bezig ben. Op dit moment heb ik zelfs een heuse reflectieperiode voor mezelf ingericht om alles in mijn professionele leven ter discussie te stellen. Mijn keuze is gevallen op een loopbaantraject van Blik-Opener. Speciaal ingericht voor Young Professionals. Voor de grote keuzes in mijn leven heb ik bijzonder weinig last van keuzestress en hoef ik niet eens alternatieven te zien. Alles leek op de plek te vallen: die moet ik hebben! Als het goed voelt, moet je er gewoon voor gaan, toch?

Waarom het goed voelt? Omdat het programma:

  • Speciaal is ingericht voor mijn doelgroep. Dezelfde vragen, keuzes en dilemma’s komen voorbij.
  • Diep gaat, zonder zweverig te worden. De juiste vragen worden gesteld.
  • Compleet is: groepsprogramma, coaching, intervisie, …
  • Met een groep, maar toch kleinschalig is. We zijn met twaalf man. Daardoor krijg je toch voldoende aandacht, meer visies en het is leuk voor je netwerk.
  • Is opgezet door jonge, enthousiaste mensen die het zelf ook (deels) hebben meegemaakt. Niet onbelangrijk!

Je zult vast denken dat ik aandelen heb in die club, maar ik kan na een paar ontmoetingen al zeggen dat ik een uitstekende keus heb gemaakt. Wie weet gaat het nog veranderen, maar het lijkt me stug. Vol vertrouwen ga ik de toekomst tegemoet!

 

Read Full Post »

In mijn reflectietraject kom ik van alles tegen. Je wordt gedwongen om na te denken over wie je bent, waar je vandaan komt en waar je naartoe wil. En in al die fases is er bij mij een terugkerend thema: originaliteit. Je mag het ook creativiteit noemen, maar dat woord heeft meerdere betekenissen. Bij mij gaat het er niet om iets geks te doen, maar om te vernieuwen. Iets te creëren, iets wat er nog niet is.

Ik wil altijd de eerste zijn om een idee te adopteren of liever nog: het zelf bedenken. Ik wil mensen inspireren, ze laten zien dat het ook anders kan. De toekomst laten zien, visiegedreven. Gelukkig ben ik in mijn leven altijd het eerste geweest. Ik was de jongste in de klas op de basisschool,  de middelbare school en de universiteit. Ik ging op mijn 17de al op kamers en was op mijn 22ste al afgestudeerd.

Ik krijg ook ontzettend kromme tenen van mensen die niet zelf nadenken, geen eigen doelen hebben. Het soort mensen dat de buurman probeert bij te houden (die op zijn beurt de andere buurman probeert bij te houden). Mijn worst nightmare is dan ook om beroemd te worden door iets wat een ander heet bedacht. De onedayfly die van een prachtig liedje een hardrock versie maakt en de rest van z’n leven bezig is dat uit te melken. Not for me: ik wil iets nieuws bedenken, er een begin mee maken en het overdragen. En op naar weer iets nieuws. Als een estafetterenner, maar dan wel de eerste. En ik wil zelf het stokje bedenken.

Volgens mij valt er alleen weinig meer te bedenken. De afgelopen honderd jaar zijn zo ontzettend hard gegaan, dat er op dit moment vooral details overblijven om in te vullen. En waar kun je aan de slag om écht te vernieuwen? Dan moet óf eerst je sporen hebben verdiend óf zelfstandig ondernemer worden, toch? Misschien ga ik dat ook wel doen. Misschien ook niet. We zullen het wel meemaken!

 

Read Full Post »

Ik merk hoe langer hoe meer dat het niet makkelijk is om je eigen weg te bewandelen. En daarmee bedoel ik dat je probeert:

  • zo dicht mogelijk bij jezelf te blijven, niet om iemand anders te worden.
  • te doen wat jou energie geeft, niet omdat iemand anders het wil.
  • eigen keuzes te maken, niet de keuzes van anderen op te volgen.

Het grote voordeel van je eigen pad bewandelen is dat het voor de eigen gemoedsrust en zingeving ontzettend veel helpt. Je staat dichter bij jezelf en je hebt het gevoel dat je controle hebt over het leven. Maar dat laatste maakt het ook lastiger. Er zijn ook mensen die controle willen uitvoeren over jouw leven, je staat er immers niet alleen voor. Denk bijvoorbeeld maar eens aan je baas, collega’s, maar ook partner, kinderen, vrienden en familie. Al die partijen maken deel uit van jouw leven en van tijd tot tijd zul je je ook moeten aanpassen aan die partijen. En dan heb ik het nog niet eens over de overheid die ons allerlei regeltjes oplegt. Allemaal for the greater good, maar het wordt er niet makkelijker op.

En dat is nu de crux: hoe kun je nu dicht bij jezelf blijven, terwijl je constant moet schipperen tussen allerlei andere wensen en eisen van anderen? Dat is de vraag die ik mezelf de komende tijd wil stellen. Want ik weet steeds beter wat ik wil, maar ik weet ook dat het dan steeds moeilijker wordt om het te vinden. Of is het mijn eigen vooroordeel dat authenticiteit en gemeenschapszin elkaar uitsluiten?

Wellicht is de sleutel een omgeving te vinden/creëren die ook zo dicht mogelijk bij je staat. Maar helaas zal dat nooit voor 100% matchen. We kunnen natuurlijk wel proberen er zo dicht mogelijk in de buurt te komen.

Een andere mogelijkheid is natuurlijk ook om de eigen persoon overboord te gooien en enkel te doen wat anderen van je verwachten. Dus om de drie jaar een nieuwe gezinsauto, een nieuwbouwwoning in een vinexwijk, een saaie kantoorbaan, twee kinderen en een labrador. Niemand zal je daar op aanspreken, behalve als je types zoals ondergetekende tegenkomt!

Read Full Post »

Ik heb altijd al een haat/liefdeverhouding gehad met mijn C.V. Niet zozeer om wat er instaat (er staat verdomd veel in voor mijn leeftijd), maar meer om de manier waarop het er staat. Ik ben iemand die de dingen altijd nét op een andere manier wil aanpakken (waarschijnlijk was je dat al wel opgevallen als je mijn blog volgt). Een standaard C.V. format kan ik daarom niets mee. Sterker nog: bij het woord ‘format’ krijg ik al de rillingen over mijn rug.

Maar hoe ga je dat dan doen? Ik had besloten mijn C.V. niet functioneel in te delen, maar chronologisch. Ik had de verschillende tijdsperioden uit mijn leven als uitgangspunt genomen, omdat ik vaak ben verhuisd voor een ‘carrièremove’ (voor zover je daar op mijn leeftijd van kunt spreken). Leuke opmaak erbij: apart, maar stijlvol lettertype dat niet in Windows is ingebakken. Mooie uitvulling, tabs, plaatjes, foto van mezelf prominent op de pagina. Ik dacht: dat moet opvallen!

En dat doet het ook. Ik heb het nog niet meegemaakt dat er geen opmerkingen over zijn gemaakt. Enerzijds wordt mijn originaliteit geprijsd en anderzijds wordt me ook telkens weer verteld dat buiten de gebaande paden lopen niet altijd handig is. Een P&O adviseur wil snel door een C.V. kunnen bladeren en niet worden tegengewerkt door onduidelijke en onleesbare formats. Ik kreeg letterlijk een keer te horen van een P&O adviseur: “de opmaak van je C.V. is erg onduidelijk en ik denk dat je het jezelf hiermee moeilijker maakt. Het is wel zo dat onze manager ontzettend gecharmeerd was en je er direct uitpikte. Maar je moet het wel aanpassen om… Ach, je moet het ook gewoon niet aanpassen. Het geeft weer wie je bent…”

Misschien geeft dat wel weer hoe het nu loopt: ik maak het mezelf moeilijker door buiten de gebaande paden te gaan. Maar goed: that’s me. Er zal toch heel wat moeten gebeuren om mij binnen de gebaande paden te laten lopen, maar misschien is het slimmer een gulden middenweg te vinden, waar iedereen zich in kan vinden. Maar voor wie schrijf ik mijn C.V.: voor mezelf? Voor de P&O adviseur? Voor de manager? Voor mijn nieuwe collega’s? Voor allemaal? Iemand ideeën, tips?

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers liken dit: