Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Resultaten’ Category

Och, wat zijn we de afgelopen jaren toch druk bezig geweest met het ambtenaartje pesten. Aan de ene kant verzinnen we met elkaar steeds meer regeltjes om te handhaven en aan de andere kant vinden we ook dat de overheid een stapje terug moet doen. Het klinkt niet alleen tegenstrijdig, het is ook tegenstrijdig. Het is slim om te zeggen dat de burger teveel betaalt voor teveel ambtenaren, want daarmee ontvang je als politicus per definitie applaus. Niet terecht, maar daar lijken de meeste politici zich niet druk om te maken.

Dat is m.i. ook het verschil tussen links en rechts in het politieke spectrum: links gaat om gelijk hebben, rechts gaat om gelijk krijgen. En die houden elkaar gelukkig vaak in balans. Het gekke is alleen wel dat bij dit soort symboolpolitiek zelfs links vaak gelijk wil krijgen. Iedereen wil dat er minder ambtenaren komen. En liever vandaag dan morgen.

Maar waar maken we ons echt druk om? Het gaat eigenlijk om twee stromingen: De provincies aan de ene kant en de overige ambtenaren aan de andere kant. Iedereen lijkt het er over eens dat de provincies moeten worden opgeheven, maar als buitenstaander is dat makkelijk praten.

Een overzichtje van het aantal ambtenaren per sector:

Het aantal werknemers per sector:

Onderwijs en wetenschappen 512.000
Gemeenten 177.000
Rijk 124.000
Defensie 69.000
Politie 65.000
Provincies 13.000
Waterschappen 10.000
Rechterlijke macht 4.000

Het kan aan mij liggen, maar volgens mij is de grote winst niet bij de provincies te halen als er zowel bij de gemeenten als bij het Rijk meer dan tien keer zoveel mensen werken. Wellicht kan er worden nagedacht over het verlichten van de bestuurlijke druk van provincies, maar de uitvoerende taken zijn lastig ergens anders neer te leggen. Bovendien houden de provincies de gemeeenten en het Rijk in evenwicht.

Daarnaast gaat het om het aantal ambtenaren in het algemeen. Binnen een paar jaar worden hemel en aarde bewogen om opnieuw te kijken waar de tienduizenden ambtenaren er uit moeten. Dit wordt al jaren gezegd, maar tot nu toe komt er weinig van terecht. Als het Rijk zelf de spelregels maakt, zullen ze tenslotte niet in hun eigen vingers snijden. Daarnaast is het zo dat de oudere werknemers niet mogen worden ontslagen, waardoor juist de jongeren (first in, first out) het veld moeten ruimen.

Het gaat er om dat er enkel wordt gekeken naar de dichtstbij zijnde verkiezingen en de stemmen die kunnen worden getrokken. Als er iets verder zou worden gekeken zouden de meeste politieke partijen zich realiseren dat die mensen vanzelf met natuurlijk verloop vertrekken. Ze gaan namelijk met pensioen! En dat duurt niet lang meer en het kost ons verder niets (op de pensioenkosten na)! Wat een prachtig idee.

Het zou veel mooier zijn als het geld dat nu wordt uitgetrokken om te bezuinigen wordt gebruikt voor kennisoverdracht van de mensen die straks met pensioen gaan. Dat levert ook een betere werksfeer op. Daarnaast kan het geld beter worden gebruikt om een overheid neer te zetten die straks nog steeds bestendig is. Een overheid die ook kan voortleven zonder de mensen die er al 30 jaar werken en optimaal kan dienen voor ons als burger.

En nu gaan we afwachten of ik niet alleen gelijk heb, maar ook gelijk ga krijgen!

Read Full Post »

Langzamerhand krijg ik steeds meer het gevoel dat mensen uit het oog verliezen waar het allemaal om draait. We zijn gestopt met nadenken en gaan met de grote massa mee. Trouwe volgers begrijpen inmiddels waar dit naartoe zal gaan ;-)

We zijn massaal verslaafd geraakt aan koopzondagen, we vertrouwen blindelings op de stoplichten (wat als één persoon even niet oplet?) en we kopen gadgets bij de vleet (wat is een vleet?).

Bij organisaties is dit niet anders. We gaan volledig af op de regeltjes, we zijn enkel bezig met aandeelhouders of interne klanten en wachten tot onze manager vertelt wat we moeten doen.

Daarom bekruipt mij het gevoel dat we niet meer helder voor ogen hebben waar we het allemaal voor doen. We gaan voor korte termijn doelen, zonder dat we begrijpen wat het lange termijn doel is.

Voor organisaties is dit lange termijn doel de behoefte die de organisatie vervult. Zo simpel is het. Er bestaat een (latente) behoefte, waar je als organisatie op inspeelt met een aanbod. Daar doe je het voor. Niet voor de interne klant, niet voor de manager en al helemaal niet voor de aandeelhouder. Voor de echte klant. De klant die een solide hypotheek en bankrekening wil, de klant die een paspoort wil, de klant die een onstopbare tuinkabouterverzamelwoede  heeft. Het maakt niet uit, zolang de behoefte maar wordt vervuld. Want dat is toch wat je zelf ook van een organisatie verwacht? De klant is toch koning?

Read Full Post »

“Oeioeioei! Wat heb ik in hemelsnaam allemaal gedaan afgelopen jaar? Wat waren mijn doelen ook al weer? En wat stond er ook al weer in mijn POP? Wat waren mijn eigen goede voornemens ook al weer.

O ja, ik weet het weer. Ik zou meer tijd voor mezelf nemen en meer aan de lange termijn gaan werken. Heb ik dat gedaan? Nou, een klein beetje. Ik heb wel die ene cursus gedaan… Maar dat was meer omdat mijn baas dat voorstelde. Ik was eigenlijk veel te druk met mijn werk. En die cursus kwam er ook nog eens bij! Zonder dat mijn doelen werden bijgesteld… Aan het begin van het jaar waren het allemaal zo’n mooie woorden en het gekke is dat ik het ook nog geloofde van mezelf! Ik dacht echt dat ik de doelen zou gaan halen, maar wie kan dat nu verwachten in deze economische tijden. Het waren eigenlijk ontzettend onrealistische doelen. En mijn baas heeft me niets eens geremd in mijn eigen ambitie.

Dat is het! Dat moet ik zeggen! Het is de economie die er voor heeft gezorgd dat ik mijn doelen niet heb kunnen halen. En ik heb de lat ook gewoon te hoog gelegd. Andere collega’s hebben de lat veel minder hoog gelegd, terwijl zij er net zover vandaan blijven. Eigenlijk heb ik het dan ontzettend goed gedaan. Het is natuurlijk ook een kwestie van wisselwerking tussen werknemer en werkgever. Het is een commitment van beide kanten. Dus als het niet wordt gehaald mogen beide partijen zich achter te oren krabben. Dat is een mooie gedachte om achter de hand te houden, voor het geval ze me echt ergens van gaan beschuldigen. Want dat kan ik net zo goed!

Nou, nog een kwartiertje tot het beoordelingsgesprek. Oh, daar istie al! Ik ben benieuwd hoe het zal lopen. Ik heb in ieder geval mijn werk gedaan, ik heb niets te verbergen!”

___________________________________________________

We kunnen ons allemaal voorstellen hoe deze persoon zich voelt. We hebben allemaal wel eens de spanning meegemaakt van het beoordelingsgesprek. En we hebben vast ook allemaal wel eens een beoordelingsgesprek meegemaakt waar we diep van binnen niet zo tevreden over waren. Ik heb wel eens vervelende beoordelingsgesprekken meegemaakt. Ik dacht echt dat ik het goed voor elkaar had. Ik was zo ontzettend gegroeid, ik had zoveel geleerd en ik had beter gepresteerd dat mijn peers. Dat moet toch een gloedvol betoog opleveren, zou je denken. Helaas, het ging weer over dezelfde punten als de vorige keer. Daar moest ik “toch echt nog in groeien”. En het hele gesprek ging het over mijn minder sterke punten, mijn uitdagingen, mijn leerpunten. En niet over mijn talenten, mijn sterke punten en waar ik zoal in vooruit was gegaan.

En ik denk dat we dat ook allemaal herkennen.Van tevoren hebben we hoge verwachtingen van een beoordeling, maar tijdens het gesprek komen we bedrogen uit. De manager heeft al lang zijn/haar verhaal klaar, terwijl jij alleen nog maar toehoorder bent. Ze kunnen het net zo goed opnemen op film en naar je toe mailen. Op de één of andere manier ben ik ook de enige die zich daar niet tevreden mee voelt. Een gesprek wordt gevoerd door twee personen en je kunt dan ook wel enigszins een gesprek verwachten. Anders is het gewoon een mededeling, toch? Dan moet je het geen beoordelingsGESPREK noemen, maar gewoon een beoordeling.

Op Nu.nl staat een bericht dat 3 op de tien werknemers ontevreden is over het beoordelingsgesprek. Dat betekent dat 70% er wel tevreden over is! En daar geloof ik niks van. De meeste mensen weten niet beter: “Zo gaat dat nu eenmaal…” En daar kunnen we ons toch niet bij neerleggen?!

Zijn er bedrijven waar tijdens de beoordeling écht een gesprek wordt gevoerd? En waar je dan vooral kijkt naar de sterke punten? Daar zou ik graag willen werken!

Read Full Post »

Laat ik beginnen met een vraag: zo lang als jij iets met management te maken hebt gehad, heb je wel eens een echt eureka moment gehad? Dat je dacht: dit is zo nieuw, dit zet de managementwereld op zijn kop? Waarschijnlijk is het antwoord: nee. Management is een wetenschap, maar niet zoals natuurkunde, scheikunde, geneeskunde of zelfs economie. In die disciplines zie je nog wel eens een doorbraak. Vandaar dat er een Nobelprijs voor is bedacht voor zaken die nog niet eerder zijn ontdekt of die een totaal ander licht op de materie doen schijnen.

Bij management dus niet. Naast het feit dat het een jonge discipline is (Henry Ford is er mee begonnen) is het een evoluerend vakgebied. Van efficientie zijn we naar effectiviteit gegaan. Toen kwam de klant pas in beeld, gevolgd door strategie en kennis. Op dit moment is kennis al weer voorbij gestreefd door internet.

Inmiddels weten we wel hoe we een productiehal moeten inrichten. We weten wanneer je een B.V. of een stichting moet oprichten. We weten hoe je een harkje moet tekenen. Het enige wat we nog steeds niet goed weten is hoe je het écht werkend krijgt. En dat heeft met leiderschap te maken: hoe motiveer je de mensen om er mee aan de slag te gaan? De zachte kant van organiseren is een goudmijn die druk wordt ontgonnen. Maar de mijn is nog lang niet leeg.

Want degene die uitvindt hoe je mensen tot het gaatje kunt laten gaan heeft goud in handen. En die mag van mij een speciale Nobelprijs winnen. Ik denk alleen niet dat het gaat gebeuren. Mensen zijn stuk voor stuk anders en laten zich niet in een hokje duwen. Om het echt werkend te krijgen zul je óf al het werk door computers moeten laten doen óf je moet echt maatwerk leveren. En voorlopig zal het op het laatste neerkomen. En dat is helemaal niet erg. Ik heb er zin in!

Read Full Post »

Ik denk dat Wouter Bos blij terug mag kijken: de topinkomens zijn gedaald.

De beloning van bestuurders van de grootste Nederlandse beursbedrijven is in 2009 voor het tweede jaar op rij gedaald. De topbestuurders zagen hun inkomen met 21 procent dalen naar gemiddeld 2,5 miljoen euro. Vooral bonussen en aandelenbeloningen vielen vorig jaar fors lager uit. Dat blijkt uit onderzoek van de Volkskrant naar 23 van de 25 bedrijven uit beursgraadmeter AEX. Alleen Bam en Boskalis hebben nog geen jaarverslag uitgebracht.

Met name de bovenstaande grafiek vond ik wel verhelderend. Het modale inkomen afgezet tegen de salarissen van topbestuurders. Als je denkt: “Moeten ze niet wat data gaan invoeren om die groene streep omhoog te halen?” is dat geen terechte vraag, want de €30.000 modaal uit 2008 (1983: €17.000) valt in het niet bij de bedragen boven het miljoen. De topinkomens zijn in 25 jaar tijd dus verzesvoudigd, maar de modale inkomens ‘slechts’ twee maal. Het lijkt er op dat dit nu rechtgetrokken wordt.

Begrijp me niet verkeerd: ik heb er bijzonder weinig op tegen dat sommige mensen bizar veel krijgen, maar je moet het wel verdienen!


Read Full Post »

Ik kwam zojuist terug van een afspraak waarvoor ik van 11.00 tot 15.00 van huis was. Toen ik terug kwam vond ik een papiertje op de mat: er zou een pakketje bezorgd moeten zijn, maar het is helaas niet zo. Want ik was niet thuis…

Dit roept een aantal vragen bij mij op:

  • Ik had dit pakketje besteld uit Engeland en dit zou ongeveer na een week bezorgd worden. Ik had geen idee wanneer het precies bezorgd zou worden. Er was geen track&trace nummer, dus hoe had ik vredesnaam kunnen weten dat ik thuis moest blijven.
  • Op het briefje stond gekrabbeld: “Bellen voor nieuwe afspraak”. Gaan zij mij bellen of moet ik bellen? Voor de zekerheid zal ik het initiatief maar nemen.
  • Hoe kan een postbedrijf concurrerend zijn of zelfs nog bestaan, als het niet eens klantgericht is?

In de praktijk betekent dit dus: zolang u thuis bent, zijn wij heel klantgericht. Intern hebben we alles logistiek perfect op orde, maar omdat u zo nodig niet de hele week thuis zit, moet u het zelf maar regelen.

Dat is toch niet klantgericht? Dat betekent dat je de klant dwingt zijn eigen processen af te stemmen op jouw processen. En ik kan je vertellen dat weinig klanten dat pikken. Ik wil de oprichters van Route Mobiel, TanGo, BinckBank en BrandNewDay vragen om deze markt ook op de kop te zetten. Het is dat we het gewend zijn, maar eigenlijk slaat het helemaal nergens op…

Read Full Post »

In lijn met de eerdere post over Adequaat krijg ik ook chronische jeuk van het woord doelmatig.

De laatste jaren is het in trek om (met name in overheidsland) in elk plan of elke rapportage het woord doelmatig te gebruiken.

Het idee erachter? Dat alles in teken staat van het doel. Op zich een goed idee. Maar het is een woord dat zo vaag is, dat niemand echt snapt wat er daadwerkelijk mee bedoeld wordt.

Als iemand zegt: “Het moet wel doelmatig gebeuren”, kan niemand er nog chocola van maken, ondanks het feit dat iedereen het er mee eens is. Zeg er dan tenminste even bij over welk doel je het hebt! Anders leidt doelmatigheid enkel en alleen tot matigheid.

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers liken dit: